◊ ◊ ◊ ◊
Jabłka Adama

Na pozór błaha historia o resocjalizacji zwolnionego z więzienia neofaszysty nie ma nic wspólnego z twardym, realistycznym kinem, kręconym cyfrową kamerką na modłę interwencyjnego dokumentu. Znacznie więcej łączy ją z tradycyjną, klasycznie opowiedzianą współczesną baśnią trochę w stylu magicznego realizmu Jana Jakuba Kolskiego.

Podszyte biblijną symboliką z silnie wplecionym wątkiem teodycei „Jabłka Adama” opisują religijne nawrócenie zatwardziałego kryminalisty (Ulrich Thomsen), wielbiciela Adolfa Hitlera, buntującego się przeciwko wciąganiu go w rytm życia protestanckiej wspólnoty. Przymusowy pobyt na plebanii z pastorem zachowującym się jak wiejski głupek (świetna rola Madsa Mikkelsena), zakompleksionym pijakiem ekstenisistą (Nicolas Bro) oraz arabskim fundamentalistą marzącym o zniszczeniu naftowej korporacji (Ali Kazim) nieoczekiwanie odmienia jego los, przywraca wiarę w odwieczny porządek świata i nadaje jego życiu nowy sens.

Choć to czarna komedia z elementami tarantinowskiego pastiszu, film Jensena nie jest zbyt śmieszny, za to wzrusza, bawi, a jego główną zaletą, oprócz wyrazistych kreacji aktorskich, jest inteligentne i bezpretensjonalne przesłanie. W znakomitym stylu reżyser podejmuje odwieczną dyskusję na temat paradoksów wiary oraz sił, które służąc złu, czynią w końcu dobro.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj