Późny reżyserski debiut fabularny, i to w tak konkurencyjnym gatunku jak komedia romantyczna, powinien mobilizować doświadczonego autora seriali Radosława Dunaszewskiego do zawieszenia poprzeczki wysoko.
Poirot jako jedyny może znaleźć rozwiązanie zagadki.
To widowisko zrealizowane z dystansem, humorem, szczerą miłością i odrobiną złośliwości.
Ni to parodia, ni to laurka – kolejne użalanie się nad nieszczęsnym losem państwa osaczonego przez wrogów.
Jest w tej opowieści potencjał krytycznej oceny amerykańskiej odpustowej religijności i bigoterii, ale reżyser nie do końca chciał lub potrafił go wykorzystać.
Oszałamiająca wizualna forma, bliska arcydziełom niemieckiego ekspresjonizmu.
François Ozon robi wszystko, by zatrzeć wrażenie, że jest to historia z wyraźną tezą.
Nie może dziwić, że Guillermo del Toro znalazł dla siebie fascynujący materiał w powieści Williama Lindsaya Greshama, dziś uważanej za klasyczną pozycję pulpowej literatury.
Nowy film George’a Clooneya to pozbawiona gatunkowego ciężaru, choć wdzięczna i ciepła błahostka.
Przypowieść o winie, karze i rozpaczliwej próbie odkupienia grzechów.
Reżyser zamiast kolejnego familijnego dramatu tworzy wielowymiarową opowieść, odnajdując w prostych na pozór sytuacjach delikatne nuty.
Lekkie i bezpretensjonalne widowisko, toczące się niespiesznie w rytm rockowych przebojów.
A co, jeśli „Matrix” był tylko grą wideo, a Neo (Keanu Reeves) jej genialnym – choć nękanym przez urojenia – twórcą?
Największy od wybuchu pandemii przebój Hollywood.
„Benedetta” imponuje godnym podziwu dystansem i ostrą, ubraną w historyczny kostium satyrą.
Autorskie podsumowanie 2021 roku w kinie światowym.
Autorskie podsumowanie 2021 roku w polskim kinie.
Film mocno na czasie: proekologiczny i głęboko zaangażowany społecznie, bo wyśmiewający patologie demokracji medialnej.
Film jest bolesny na wielu poziomach.
Poetyckość jest znakiem firmowym Sorrentino, więc także i ten obraz wpisuje się w ramy liryzmu wzbogaconego nutą szaleństwa, groteski i melancholii.