Wyścig dyplomów

Między kwietniem a czerwcem ukazały się cztery rankingi wyższych uczelni, firmowane przez miesięcznik edukacyjny „Perspektywy”, „Politykę”, „Wprost” i „Rzeczpospolitą” (w kolejności publikacji). Swoje typowania przedstawiły także mniej znane tytuły środowiskowe, np. „Eurostudent”.

Ważny jest Kazik

Skończyły się juwenalia, co pilniejsi studenci przystąpili do sesji egzaminacyjnej, a kluby studenckie przygotowują już ofertę wakacyjną niekoniecznie dla młodzieży uczelnianej. Dyskusje o kulturze studenckiej ożywione nieco z okazji 50-lecia ZSP przygasły, ale nie znaczy to, że problem przestał istnieć. Rzecz nie sprowadza się przecież do wesołych harców, bo wiąże się z doniosłym pytaniem o kondycję nowego pokolenia inteligencji.

Zamienię dyplom na pracę

Trwa gorączkowy okres polowania na pierwszą posadę. Maj i czerwiec to – zwłaszcza dla absolwentów wyższych uczelni – najlepszy moment na ubieganie się o pracę. Są wtedy dobrze postrzegani przez pracodawców: obronili dyplomy w terminie, czyli muszą być obowiązkowi i dobrze zorganizowani. – Podjęcie pierwszej pracy to jedna z najważniejszych życiowych decyzji. To ona na lata determinuje styl i standard życia, wpływa na ścieżkę kariery i poczucie własnej wartości – podkreśla Iwona Termena z Biura Karier Studenckich Politechniki Śląskiej. Polowanie na tę pierwszą posadę jest sztuką. Bo nie jest jeszcze tak, by dyplom choćby najbardziej renomowanej uczelni (albo i kolekcja takich dyplomów) ją gwarantował. Do przeszłości należą zaś te krótkie czasy, kiedy rynek wchłaniał młodych zdolnych i wykształconych niczym gąbka wodę. Nie mówiąc już o zamierzchłej peerelowskiej prehistorii, gdy decyzję, gdzie i za ile zacząć życie na własny rachunek, podejmowano za młodego człowieka za pomocą nakazu pracy. W naszym raporcie przedstawiamy listę metod i forteli, stosowanych w obecnym – ciągle przejściowym – sezonie.

Zadatek 600 lat

Prof. dr hab. Franciszek Ziejka. Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego

Fałszywe gronostaje

Kupon na wiedzę

Na początku stycznia powstała kolejna wersja projektu ustawy o szkolnictwie wyższym (o poprzednich pisaliśmy kilkakrotnie w ub. roku). Ministerstwo Edukacji zyskało dla niej aprobatę Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich; trwają uzgodnienia ze związkami zawodowymi, Radą Główną Szkolnictwa Wyższego i Parlamentu Studentów RP. Projekt przewiduje odpłatność za studia na drugim kierunku, studia podyplomowe i prowadzone w języku obcym oraz za powtarzanie zajęć z powodu złych wyników. Otwiera także możliwość uruchamiania płatnych studiów dziennych w uczelniach państwowych. Publikujemy inną propozycję rozwiązania problemu finansowania szkolnictwa wyższego.

Student w poprawkach

Dla studentów i całej społeczności akademickiej tegoroczny październik będzie miesiącem szczególnym. Rok akademicki rozpocznie się po staremu, ale w kilka tygodni później Sejm zadecyduje o przełomowych zmianach, które będą obowiązywać od 1 października 2000 r.

Sztuczny tłok

Rekrutacja na studia jeszcze trwa, ale już wiadomo, gdzie padły rekordy popularności. 30 osób rywalizowało o jedno miejsce na nowo otwartym kierunku: stosunki międzynarodowe w toruńskim Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. 21 kandydatów na miejsce przyciągnęła psychologia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

Bariera

Profesor Mirosław Handke, minister edukacji, twierdzi w licznych wywiadach, że nie zna żadnych (!) argumentów na rzecz utrzymania bezpłatnych studiów. Rozumiem, że bezpłatność nie oznacza, iż usługi edukacyjne nie wymagają ponoszenia kosztów. Wymagają, i finansuje je (podobnie jak pomoc stypendialną dla studentów) państwo z podatków. To zaangażowanie państwa nie służy - jak się często sugeruje - szerzeniu sprawiedliwości. Taki może być cel dodatkowy. Celem głównym jest potanienie usług edukacyjnych i zwiększenie na nie popytu.

Mam 305 poprzedników

Moim marzeniem jest, żeby w XXI w. o możliwości studiowania w tym uniwersytecie nie decydowały żadne inne względy, jak tylko wiedza i zdolności. Jednym ze studentów, który zapisał się tu w 1491 r., był Mikołaj Kopernik. Z ówczesnych rejestrów przechowywanych w Jagiellonce wynika, że wpłacił wówczas 3 grosze wpisowego. Zapytałem prof. Stanisława Waltosia, dyrektora naszego muzeum, jaka była wartość tej kwoty. Okazuje się, że czysto symboliczna z powodu inflacji, jaka nastąpiła od czasów Kazimierza Wielkiego.