Muzyka

Monet na orkiestrę

Jak ilustracja do dzieł impresjonistów.

Długo trzeba było czekać na nową płytę Cinematic Orchestra. I słychać na niej, że muzycy mocno kombinowali nad albumem. I właściwie nad nowym obliczem.

Jedni z klasyków nu jazz, fuzji tradycyjnego jazzu z alternatywną muzyką elektroniczną, porzucają oto maszyny na rzecz bardziej akustycznego brzmienia, na rzecz smyczków, dostojnych głosów, kameralnej atmosfery. Muzyka stała się bardziej statyczna. Cinematic porzuca dźwiękowe ilustracje do nieistniejących i realnych filmów. I choć nadal słychać echa Coltrane’a czy Komedy, nowa płyta Cinematic jest bliższa pełnym ciepła i nostalgii muzycznym kolażom, z których słynęła w latach 80. wytwórnia 4AD. Naprawdę czasem słychać jakby This Mortal Coil. Ale to nie jest wada.

Z muzyki filmowej Cinematic przekierował swoją uwagę na muzykę „obrazową”. To jakby ilustracja do dzieł impresjonistów. Może któryś z mrocznych pejzaży André Deraina, a może most Waterloo we mgle Moneta? W każdym razie to na pewno nadal propozycja z wyższej półki.
 

Cinematic Orchestra, Ma Fleur, Ninja Tune
 

     

Reklama

Czytaj także

Ja My Oni

Jak komunikować swoje potrzeby

Jak wyrazić swoje potrzeby, aby inni je uwzględniali.

Anna Dąbrowska, Anna Dobrowolska
06.02.2018
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną