Prezydent podpisał waloryzację emerytur

Joanna Solska

24 stycznia 2012

Każdemu po równo

W marcu każdy emeryt, bez względu na wysokość pobieranego świadczenia, dostanie 71 zł podwyżki. Mocno uderza to po kieszeni wszystkich, którzy mieli emerytury nieco wyższe, niż minimalne.

Powiększ

Joanna Solska

Studiowała teatrologię, bo w PRL teatru nie musieliśmy się wstydzić przed światem. Dało jej to umiejętność pisania „ludzkim językiem” o sprawach trudnych. Takich, jak gospodarka, której tajniki zgłębia przez całą dziennikarską karierę. Nagrody - m.in. Eugeniusza Kwiatkowskiego, Pryzmat i Grand Press za najlepsze teksty ekonomiczne, wydają się te umiejętności potwierdzać. Od zawsze w „Polityce”, od lat też w radio TOK FM.

archiwum | artykuły

Czytaj także

Na seniorach da się zarobić
Do kieszeni seniorów, z samego tylko ZUS, trafia rocznie około 100 mld zł. Coraz więcej firm uważa,...

Według starej ustawy należałoby im się bowiem wyrównanie kosztów rocznego wzrostu cen powiększone o 20 proc. wskaźnika wzrostu funduszu płac w gospodarce. Budżet musiałby wtedy emerytom wypłacić więcej. Stosowną ustawę podpisał właśnie (kierując ją jednocześnie do Trybunału Konstytucyjnego) prezydent Bronisław Komorowski.

Pierwotnie rząd chciał, aby waloryzacja kwotowa obowiązywała przez kilka lat, z tego pomysłu wycofał się jednak z obawy, że może zostać zakwestionowany jako niekonstytucyjny. Dla zwykłego obywatela wniosek z tego taki, że raz w roku konstytucję złamać można. Nieposzanowanie prawa można bowiem wytłumaczyć kryzysem. Częściej byłoby jednak ryzykowne. Co będzie, jeśli kryzys potrwa dłużej?

Rząd, z braku pieniędzy, ucieka się do waloryzacji kwotowej w tym samym czasie, w którym zamierza skierować do Sejmu projekt ustawy, wydłużającej wiek emerytalny o trzy miesiące w każdym kolejnym roku. Do dłuższej pracy ma nas zachęcać wizja przyszłych głodowych emerytur. Tyle że wprowadzenie, nawet tylko na rok, waloryzacji kwotowej od tego samego pomysłu skutecznie odstręcza. Po co płacić wyższe składki i pracować dłużej, skoro i tak wszystko potem zje inflacja? Po kilku latach na emeryturze i ci, którzy zaoszczędzili więcej, bo dłużej pracowali i lepiej zarabiali, jak i ci, którzy wypracowali sporo niższe świadczenia i tak będą mieli „po równo”. Więc po co się starać ?

Trudno uwierzyć w dobre intencje rządzących, jeśli – w zależności od potrzeb – używają oni różnych, sprzecznych ze sobą, argumentów.