Recenzja spektaklu: „Fantazy”, reż. Michał Zadara
Baszkir przy ognisku
Czterogodzinna inscenizacja, męcząca, bo pozbawiona reżyserskich akcentów, oparta na krzyku, deklamacji i przerysowanym aktorstwie.
„Fantazy”, reż. Michał Zadara
Jacek Domiński/Reporter

„Fantazy”, reż. Michał Zadara

Podole, zabór rosyjski, początek lat 40. XIX w. W ogrodzie u podnóża schodów prowadzących do pałacu stojącego w obliczu rychłego bankructwa rodu Respektów trwają targi i intrygi wokół wydania córki za majętnego arystokratę – rozpoetyzowanego i zmanierowanego Fantazego (Michał Sitarski). Przy płonącym z boku ognisku grzeje się czterech Baszkirów, wśród nich ukochany sprzedawanej za mąż Diany (Karolina Bacia), syberyjski zesłaniec Jan (Mateusz Łasowski). Za krzakiem zaś chowa się zakochana w Fantazym hrabina Idalia (Barbara Wysocka). Słowacki stworzył portret kresowej szlachty, na poły satyryczny i gorzki, na poły przejmujący. Uwodzący językiem, z kilkoma wiarygodnymi psychologicznie, złożonymi bohaterami oraz kilkoma papierowymi i zbytecznymi, przede wszystkim zaś z nadmiarem trudnych do zrozumienia intryg i przemów. Wszyscy tu „drżą cali”, ukrywają się i odgrywają kogoś innego.

Juliusz Słowacki, Fantazy, reż. Michał Zadara, Teatr Powszechny w Warszawie

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną