Teresa Pągowska. Przesypywanie czasu. Malarstwo 1964–2006, Galeria aTAK, Warszawa, wystawa czynna do 29.11. br.
Jej dzieło sytuuje się w centrum tego, co uważamy za malarstwo rasowe, takie, którego nie charakteryzuje zbytnie wychylenie się w stronę konwencji ani eksperymentu, a cechuje oryginalność na ustalonym gruncie” – pisze w okazałym katalogu wystawy Krzysztof Lipka. Może dlatego trudno nie lubić jej sztuki, obrazów z jednej strony zdyscyplinowanych formalnie, z drugiej intymnych i pełnych emocji. Zawsze opowiadających konkretne historie, utrwalających wyraziste sytuacje, ale też zawsze pozostawiających obszar niedopowiedziany, zmuszający do interpretacji i poszukiwania znaczeń.
Wystawa obejmuje ponad 40 lat z zawodowego dorobku artystki. I choć jej twórczość w owym czasie ewoluowała tak w formie jak i treści, to jednak z perspektywy czasu wydaje się wyjątkowo konsekwentna, koherentna i nieodmiennie frapująca. Ekspozycja, zbudowana w większości ze zbiorów rodzinnych, ma jeszcze tę dodatkową zaletę, że gromadzi prace powszechnie nieznane, choć wybitne.