Nietypowo, bo od wystawy w galerii sztuki rozpoczyna się artystyczna część tegorocznych obchodów Roku Grotowskiego. Taki pomysł mógł łatwo przerodzić się w okolicznościową, wspominkową sztampę: zdjęcia i książki w gablotach, fragmenty scenografii i zarejestrowanych spektakli itd. Na szczęście kurator znalazł ciekawszy patent na współczesną konfrontację z osobą i dziełem tego wielkiego reformatora teatru. Punktem wyjścia stała się kategoria ciała, u Grotowskiego odgrywająca pierwszoplanową rolę w pracy nad spektaklem i ściśle związana z duchowym wymiarem dzieła. Doświadczenia, poszukiwania i przemyślenia Grotowskiego zostały skonfrontowane z dorobkiem artystów związanych w większości z nurtem body artu, działających w tych samych czasach co Grotowski.
Mamy tu więc przegląd dokonań najwybitniejszych gwiazd światowego performansu, od akcjonistów wiedeńskich przez Vito Acconci’ego, Lygię Clark, Ginę Pane, Carolee Schneemann po Zbigniewa Warpechowskiego, a z młodszego pokolenia artystów: Bruce’a Naumana czy Grzegorza Sztwiertnię. Wystawa uświadamia, w jaki sposób podobne pola eksplorowali różni artyści. Choć Grotowski tradycyjnie przypisany jest do teatru, a pozostali twórcy – do sztuk wizualnych, to okazuje się, że odległość, jaka ich dzieli, jest mniejsza, niżby się mogło wydawać.