Celne analizy socjopolityczne, które mają być w założeniu skierowane do ludzi Zachodu, stają się wyjątkowo ciekawe, gdy Zabużko przedstawia je w literacki sposób – za pomocą metafor i porównań zaczerpniętych z ludowego folkloru.
Lata 90. to już całkiem odległa historia, o czym przekonujemy się co rusz, spoglądając na świat kultury tej pierwszej potransformacyjnej dekady.
Postaci są z krwi i kości, powieść jest wartka, dobrze oddaje atmosferę czasów, gdy jakiś porządek się burzył i formował nowy.
Opowieść o tożsamości, która jest kwestią wyboru.
Wywód Snydera jest precyzyjny, odwołuje się do konkretnych historycznych wydarzeń i zjawisk.
Bohaterką „Podwilcza” Martyny Bundy, publicystki POLITYKI – autorki świetnie przyjętych powieści „Nieczułość” i „Kot niebieski” – jest Kornelia, samotna nauczycielka, która pod nieobecność właściciela zrujnowanego pałacu w Podwilczu zajmuje się opieką nad mieszkającymi tam psami.
Bernard Minier to ceniony we Francji autor cyklu kryminałów, których bohaterem jest komendant policji z Tuluzy Martin Servaz, rozwiązujący skomplikowane sprawy u stóp Pirenejów.
Historia literatury lubi takie odkrycia po latach, kiedy zapomniana książka okazuje się diamentem.
To reportaż z gatunku true crime, Green w tym się wyspecjalizował: wydobywa z cienia makabryczne opowieści.
Szymborska nieantropocentryczna jest dla nas do odkrycia dzisiaj.
Debiutancka książka Dłużewskiej jest osobistą podróżą w głąb siebie.
Scraton zatraca się w berlińskich edgelands.
Wydana po raz pierwszy blisko dwie dekady temu książka Blake’a Snydera do dziś uznawana jest za jeden z najpopularniejszych amerykańskich podręczników scenopisarstwa.
Morderstwo to wierzchołek góry, w książce najciekawszy jest wątek awansu, który zawsze ma cenę, grozi zerwaniem więzi albo utratą kontaktu z samym sobą.
Jakubowska wyłuskuje z tej coraz ciemniejszej historii jasną nić – przede wszystkim dziedzictwo akuszerek i cielesność, która przenika tę opowieść, i sprawia, że nie chce się jej kończyć.
To nie jest, wbrew zapowiedziom na okładce, książka o wojnie w Ukrainie – dotyczy jej tylko pierwszy tekst.
Za sprawą tej świetnej autobiografii mamy szansę poznać bliżej losy Ai Weiweia, chińskiego artysty i aktywisty walczącego o prawa człowieka, oraz jego rodziny.
Emilie Pine w swojej debiutanckiej powieści – przedtem wydała głośny zbiór esejów „O tym się nie mówi” – opisuje zaledwie i aż jeden dzień z życia swoich bohaterek.
Z kilku przydomków Krzysztofa Kozłowskiego ten tytułowy chyba najlepiej do niego pasuje.
Twórca „Kolekcjonera kości” nie wytraca tempa i nie wychodzi z formy.