Poezja życiowej prozy

Od pewnego czasu w okolicach Krakowskiego Przedmieścia spotkać można młodszych i starszych polonistów z wierszami Jarosława Marka Rymkiewicza pod pachą. Chodzą niespiesznie, czytają na wyrywki i szukają kogoś, z kim można by podzielić się wyrazami zachwytu. Czytają też w autobusach i w metrze. I nie stało się to z powodu nagrody Nike.

Słodycz smutnego powrotu

Sonet o Oleksym

Strofy o Bronku Maju

Wiara poety

Ogród w Milanówku

Pan od pań

Biograficzna książka Joanny Siedleckiej o Zbigniewie Herbercie nosi tytuł: „Pan od poezji”. Z obszernej, liczącej ponad czterysta stron, książki o twórczości autora „Struny światła” dowiadujemy się jednak niewiele, właściwie powtarza się tylko w kółko, iż trzeba go kochać, bo wielkim poetą był.

Miłość do Miłosza

Polski prezydent poleciał do Waszyngtonu, a amerykańscy poeci zjechali do Krakowa. Aleksander Kwaśniewski słuchał George’a Busha, oni – Czesława Miłosza. Ale polsko-amerykańskie święto poezji skończyło się dyskusją o politycznym zaangażowaniu poetów.

Ciemni w pełni

Nie ma smutniejszego widoku niż książki, których nikt nie chce czytać. Tym bardziej przykre, jeżeli obojętność spotyka tomy poetyckie pisane sercem, a teraz leżące miesiącami na półkach księgarskich. Kilogramy metafor, których nikt nigdy nie weźmie do ręki, to jest temat na wiersz. Tknięty litością przeczytałem kilkadziesiąt tomików poezji, której nikt nie chce, i o tym, co w nich znalazłem, spróbuję napisać prozą.

Poezja nie jest telewizyjna

Rozmowa z prof. Jackiem Łukasiewiczem, krytykiem literackim