Fragmenty książek

Fragment książki „Mroczny świt”

„Mroczny świt” „Mroczny świt” Polityka
33 Maiden Lane Manhattan, Nowy Jork. Sobota, 12 maja 2018 roku

Monumentalne dźwięki orkiestry symfonicznej i śpiew sopranistki wypełniały elegancki apartament przy Maiden Lane na Manhattanie, podczas gdy siedzący w fotelu mężczyzna stopniowo tracił świadomość. Niewiele już czuł i wiedział, że przyjdzie mu umrzeć przy muzyce jednego ze swoich ulubionych kompozytorów. Mimo że zmysły powoli odmawiały mu posłuszeństwa, nie mógł przestać myśleć o surrealistycznym widoku, który najwyraźniej miał być ostatnim, jaki zobaczy. Było kilka minut po wpół do szóstej i w słabym blasku promieni wschodzącego słońca, wpadających przez okno, widział kilkanaście szmacianych lalek siedzących na oparciu kanapy, na której tak często zasypiał, słuchając muzyki lub czytając książkę. Paraliżujący strach, który towarzyszył mu od kilkunastu minut, minął bezpowrotnie, zastąpiło go błogie otępienie, jednak teraz już nie mógł ruszyć żadną częścią ciała, porażonego działaniem jakiejś substancji chemicznej. Utrata świadomości postępowała z każdą sekundą, ale udało mu się jeszcze przenieść wzrok na lustro wiszące na jednej ze ścian salonu. Zobaczył w nim uchylone drzwi łazienki. Za nimi widać było plecy mężczyzny w garniturze, golącego twarz powolnymi, starannymi ruchami. Chwilę później słońce wzeszło na dobre i półmrok w salonie musiał ustąpić. Źrenice gospodarza reagowały jeszcze na światło wpadające do pomieszczenia, pomimo że mężczyzna nic już nie czuł. Jedna z lalek siedzących na oparciu kanapy przechyliła się i upadła na podłogę. Świeżo ogolony mężczyzna wyszedł z łazienki, podszedł do leżącej na podłodze zabawki i umieścił ją z powrotem na swoim miejscu.

Styropianowe pudełka pełne sushi wypadły z rąk przerażonego dostawcy i pacnęły o ciemnobrązową podłogę. Pękła papierowa torba, ozdobiona logo baru w kolorze chrzanu wasabi. Sos sojowy rozbryznął się dookoła, brukając mleczną biel ścian. Chłopak zrobił krok naprzód, rozdeptując to, co zostało z dania, które właśnie dostarczył. Ryż przyklejony do białych podeszew jego trampek rozmazywał się po podłodze, kiedy przechodził z przedpokoju do salonu, gdzie w fotelu siedział martwy mężczyzna w garniturze.

— O kurwa… — wymamrotał chłopak i podszedł bliżej zwłok.

Z twarzy zmarłego emanował osobliwy spokój. Głowa spoczywała na oparciu fotela. Na czole widniała pionowa linia, prawdopodobnie wycięta nożem. Chłopak sięgnął niepewnie po pilota, leżącego na stoliku obok fotela, aby wyłączyć grającą w tle muzykę — wydawała mu się równie dziwna, jak sytuacja, w której się znalazł. W pokoju zapanowała cisza. Kierowany niezdrową ciekawością, wpatrywał się przez moment w twarz denata, słysząc jedynie swój przyspieszony oddech. Nigdy przedtem nie widział martwego człowieka. Ciszę w pomieszczeniu przerwał szelest: to głowa zmarłego osunęła się po miękkim oparciu i teraz, nienaturalnie wygięta, wyglądała makabrycznie.

Wystraszony dostawca rzucił pilota z powrotem na stolik. Urządzenie uderzyło o blat, pokrywa odskoczyła i jedna z baterii wypadła, po czym poturlała się głośno po stoliku i spadła na but denata. Chłopak wybiegł z pokoju, ponownie wdepnął w resztki jedzenia, poślizgnął się i upadł. Klnąc pod nosem, wstał i ruszył prosto do windy. Drzwi apartamentu zamknęły się z hukiem.

Agent Slade trzymał w dłoni fotografie wykonane podczas oględzin miejsca zbrodni. Przedstawiały starannie zaprojektowane nowojorskie mieszkanie. Bez śladów włamania i czegokolwiek, co wskazywałoby na użycie przemocy, z wyjątkiem pilota od zestawu audio, z którego wypadła bateria. Denat, siedzący w fotelu pośrodku salonu, miał na sobie ciemny garnitur i białą koszulę — nie były nawet wygniecione. Na sofie naprzeciwko ktoś posadził kilkanaście szmacianych lalek. Wpatrywały się pustymi oczami w trupa, który sam przypominał lalkę.

— Gdzieś go chyba widziałem. — Slade oderwał wzrok od fotografii i spojrzał na swojego szefa, dyrektora Davisa, trochę nerwowo popijającego cappuccino z wielkiej filiżanki.

— Pewnie w telewizji. Slade, na Boga, pan jest pijany czy niewyspany? — Davis odwrócił się i spojrzał na wielki zegar wiszący między dwoma oknami, za którymi rozciągała się panorama Manhattanu. — Dziewiąta piętnaście, więc wolałbym, żeby był pan jednak niewyspany. To prokurator okręgowy Mark Williams, agencie Slade, a zważywszy na to, czym się pan zajmuje zawodowo, zapewne poznał pan tego dżentelmena podczas pracy w policji i teraz w FBI — skomentował sarkastycznie i rozparł się wygodnie w obrotowym fotelu, który cicho zaskrzypiał. — Znaleziony martwy przez dostawcę sushi we własnym mieszkaniu. Żadnych śladów włamania, zero śladów walki, małe nakłucie na przedramieniu i to pionowe nacięcie. — Palcem wskazał na głowę denata. — W mieszkaniu nie znaleziono żadnych igieł ani strzykawek. Odciski palców należały albo do domowników, albo do dostawcy sushi, który poinformował o tym, co zastał na miejscu zbrodni, ochronę budynku, oni z kolei wezwali policję. Żona i córka denata były w tym czasie w Filadelfii. Podobno dziś koło południa mają lądować w Nowym Jorku na JFK.

— Czy dostawcę sushi ktoś przeszukał na tę okoliczność? Może on miał strzykawkę i igłę? — Slade starał się skupić uwagę na słowach przełożonego. — Co pana skłoniło, żeby akurat mnie dać tę robotę?

Dyrektor Davis spojrzał z politowaniem na agenta i pokręcił głową. W tej samej chwili zabrzmiał cichy, drażniący dzwonek telefonu stojącego na biurku.

— Oczywiście, niech wejdzie, i poproszę jedno mocne espresso, Kate, mamy tu nagły i ciężki przypadek — rzucił do słuchawki Davis, po czym odłożył ją powoli na miejsce, nie odrywając wzroku od twarzy podwładnego. — Gość, który go znalazł, nie miał przy sobie żadnych strzykawek. Z jego zeznań i ustaleń naszych techników wynika, że kiedy wszedł do mieszkania, grała tam muzyka Krzysztofa Pendereckiego. Kojarzy pan takie nazwisko?

— Miałem ciężką noc, ale kojarzę. Polski kompozytor. Współczesna muzyka poważna. Coś dla koneserów — odparł Slade. — Liczy pan na jakieś polskie wątki?

— Dopuszczam taką możliwość, a ze wszystkich moich ludzi pan jedyny wie cokolwiek o polskiej kulturze i zna ten język.

Zapanowała niezręczna cisza, ale wtedy otworzyły się drzwi gabinetu i stanęła w nich sekretarka Davisa. Trzymała małą srebrną tacę z filiżanką espresso. Odwróciła się, skinieniem głowy i uśmiechem zaprosiła do środka osobę, która czekała w sekretariacie, po czym ruszyła prosto do biurka szefa, a cały pokój wypełnił się wonią świeżej kawy i delikatnych perfum. Kate postawiła espresso tuż obok filiżanki z resztkami cappuccino.

— To dla niego, Kate. — Davis wskazał głową na Slade’a. — Widzisz przecież, jak wygląda — dodał półgłosem i wstał z fotela, uwalniając go od ciężaru swego masywnego ciała.

Wszystkie dźwięki i zapachy docierały do mózgu agenta Slade’a ze zdwojoną siłą, ale jego zdolność percepcji była na tyle ograniczona, że dopiero kiedy odbierał kawę od Kate, zauważył, że obok stoi jakaś kobieta.

— Poznajcie się. — Tubalny głos Davisa pozbawił Slade’a nadziei na to, że w gabinecie choć na chwilę zagości spokój. — Agentka Karen Lee, agent John Slade.

Entuzjastyczny ton Davisa i obecność kobiety sprawiły, że Slade jednym haustem wypił espresso, parząc sobie przy tym język, odstawił filiżankę i gwałtownie wstał. Z nieco sztucznym uśmiechem wyciągnął dłoń na powitanie. Smukła, drobna dłoń agentki miała silniejszy uścisk niż o wiele większa ręka Slade’a. Zerknął na jej paznokcie, pomalowane ciemnoczerwonym lakierem, i pomyślał, że nie wybrała tego koloru przypadkowo.

— John Slade, miło mi poznać — wycedził z trudem, próbując jednocześnie zrobić szybki wdech i schłodzić poparzony język.

— Lee… Karen Lee. — Kobieta przyglądała się uważnie nowo poznanemu koledze, który na pierwszy rzut oka sprawiał wrażenie dziwaka.

Dyrektor Davis w zamyśleniu wskazał sofę i fotele, gdzie po chwili usiedli wszyscy troje. Agenci na dwóch końcach sofy, ich szef w jednym z foteli.

— Agentka Lee — zaczął Davis — trafiła do nas z biura w Waszyngtonie w związku ze sprawą śmierci prokuratora okręgowego. Będziecie w tym śledztwie pracować razem. Pańska nowa koleżanka, agencie Slade… — spojrzał na swojego podwładnego, który niezbyt dyskretnie próbował chłodzić język, gwałtownie wciągając powietrze — mimo młodego wieku kończy doktorat z kryminalistyki, co z pewnością okaże się bardzo pomocne.

— Rozumiem… Imponujące. Gratuluję, Karen. — Slade pokiwał głową z uznaniem i uniósł brew, wykrzywiając jednocześnie usta w dziwacznym grymasie.

— Dziękuję, ale jeśli pozwolicie, wolałabym porozmawiać raczej o śmierci prokuratora niż o mnie. — Wymowne milczenie szefa i partnera przerwał bulgot stojącego w rogu gabinetu baniaka z wodą, który stworzył komiczny akompaniament do nieco niezręcznej sytuacji. — Czy Williams zajmował się może jakąś sprawą, którą mógł się komuś narazić na tyle, żeby ten postanowił się go pozbyć? — Karen chciała podsumować rozmowę.

— Sprawdziłem to od razu — odparł bez namysłu Davis. — Mieli się niebawem zająć przebierańcami udającymi agentów urzędu imigracyjnego. Prześladują i okradają tych nieszczęśników z Meksyku. O tym, że urząd prokuratora planuje jakieś działania w tej sprawie, wiedziało może kilka osób, w tym ktoś od nas. Mieliśmy z nimi współpracować. Ale nie wydaje mi się, żeby to był motyw. Kilkunastu cwaniaków przebranych za agentów, którzy okradają nielegalnych imigrantów, nie będzie mordowało prokuratora. To bez sensu… Ale możecie się temu przyjrzeć. — Davis wstał, dając do zrozumienia, że rozmowa dobiegła końca.

Para agentów opuściła gabinet szefa i przeszła w milczeniu do niewielkiego hallu, w którym znajdowały się windy. Slade wcisnął przycisk i spróbował nawiązać rozmowę.

— Skoro mamy razem pracować, muszę ci zadać jedno pytanie. — Wsunął dłonie do kieszeni spodni niczym mały chłopiec, który chce sobie dodać pewności.

— Zamieniam się w słuch — odparła, zerkając na przemian na Slade’a i na wyświetlacz, wskazujący, że winda jest dopiero na trzecim piętrze.

— Czy jesteś, albo chcesz być, tak zwanym profilerem i dlatego przydzielili cię do tej sprawy?

— Z tego, co się orientuję, profilerami, jak to określiłeś, są zazwyczaj policjanci i agenci z długim stażem — odpowiedziała po chwili. — Ja dopiero zaczynam, więc chyba nie jestem… Na razie chcę dokończyć doktorat i być dobrą agentką. To wszystko. A co do profilerów, zawsze wydawało mi się to… — dzwonek windy, z której wysiadło kilka osób, przerwał jej wypowiedź — …ciekawe — dokończyła, gdy weszli do środka i zasunęły się za nimi drzwi.

Slade wybrał poziom zero i mocno, choć dyskretnie pociągnął nosem, by lepiej poczuć woń perfum swojej nowej partnerki, które bardzo mu się spodobały.

— Nie jedziemy na parking? — Zdumiony głos koleżanki przerwał mu analizę osmologiczną.

— Lubię jeździć metrem. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, rzecz jasna. Poza tym przez Maiden Lane samochodem będziemy jechać dwa razy dłużej.

— Ostrzegali mnie, że trochę dziwak jesteś i filozof. — Uśmiechnęła się po raz pierwszy, odkąd się spotkali, odsłaniając równe, nienaturalnie białe zęby.

Slade jako jeden z nielicznych w biurze miał zwyczaj dojeżdżać metrem na miejsce zbrodni. Koledzy Slade’a rzadko podzielali jego dziwaczną fascynację nowojorskim transportem publicznym, który miał co prawda imponujący zasięg i można było dzięki niemu dotrzeć niemal wszędzie, jednak jakość tych podróży pozostawiała wiele do życzenia.

Klaudiusz Szymańczak, Mroczny świt, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2020, s. 5-12

Materiał płatny Wydawnictwa Literackiego.

fot. Weronika ŁawniczakPolitykafot. Weronika Ławniczak

Reklama

Czytaj także

Świat

Gdzie na świecie aborcja jest legalna, a gdzie kobiety muszą ją wykonywać w podziemiu?

Co roku na świecie dokonuje się ponad 40 mln aborcji – głównie w tych krajach, gdzie poziom wiedzy na temat antykoncepcji jest niski.

Redakcja
22.10.2020
Reklama