Recenzja płyty: Dirty Projectors, „Dirty Projectors”
Muzyczna nerwica
W muzyce Dirty Projectors, jednej z najmodniejszych dziś nowojorskich grup, jest coś takiego, że jej zdolnemu liderowi Davidowi Longstrethowi chciałoby się odpowiedzieć memem.
Domino/materiały prasowe

W muzyce Dirty Projectors, jednej z najmodniejszych dziś nowojorskich grup, jest coś takiego, że jej zdolnemu liderowi Davidowi Longstrethowi chciałoby się odpowiedzieć memem. Byłby to słynny fragment filmu „Poszukiwacze zaginionej Arki”, w którym arabski superwojownik zaczyna przed Indianą Jonesem wywijać mieczem, szykując się do walki, a ten, zniecierpliwiony, zabija go od niechcenia strzałem z rewolweru. W gazecie wypada myśl rozwinąć. Otóż liczba erudycyjnych zabiegów, które Longstreth, skądinąd zdolny kompozytor, tu wykonuje – tym razem nawiązując do bogactwa brzmieniowego muzyki afrykańskiej („Up In Hudson”) czy wyrafinowanego r&b Prince’a i nowych producentów elektronicznych („Work Together”) – jest odwrotnie proporcjonalna do efektu końcowego.

Dirty Projectors, Dirty Projectors, Domino

Wykorzystałeś swoją miesięczną pulę 10 tekstów z POLITYKI dostępnych nieodpłatnie w naszym serwisie.
Pełną treść tego i wszystkich innych artykułów otrzymasz wykupując dostęp do Polityki Cyfrowej.

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną