Nowy adres: Polska

Przez ponad cztery powojenne dekady największą grupę cudzoziemców w Polsce stanowili żołnierze Armii Czerwonej. Dzisiaj w jednym tygodniu granice Polski przekracza więcej obcokrajowców niż za Gomułki przez cały rok. Część z nich rozpływa się we mgle.

Trole idą

Fakt, że Polska będzie posiadać prawie 1200 km granicy z państwami spoza Wspólnoty Europejskiej, wzbudzał popłoch w unijnych urzędnikach podczas negocjacji akcesyjnych. Przez nasz kraj wciąż przebiega kanał przemytu ludzi; Polska staje się też dla wielu krajem docelowym. Od września wchodzi w życie nowa ustawa imigracyjna. Ma zahamować nieprzerwany pochód troli – jak nazywają uchodźców ci, którzy przerzucają ich przez granice. Nasz reporter nawiązał kontakt z grupą przemytników.

Szach szmat

W latach 90. na ekranach włoskich kin pojawił się film „Ballada o czyścicielach szyb”. W Polsce rozmawiano o nim głównie dlatego, że zagrała w nim córka premiera Buzka, Agata. Dla Włochów ten obraz przedstawiał stereotyp Polaka.

Obozy uchodźców w Inguszetii. Wracajcie do piekła

Niemieckiemu dziennikarzowi Günterowi Wallraffowi, autorowi głośnych demaskatorskich reportaży, na lotnisku w Moskwie unieważniono wizę, gdy chciał odwiedzić czeczeńskie obozy w Inguszetii. Widziałam te obozy, więc domyślam się, dlaczego tak zrobiono.

Wszystkich nie przyjmiemy

Rozmowa z ministrem spraw zagranicznych Australii Alexandrem Downerem

Pokój na chwilę

Świat śledzi wojnę z terroryzmem, na Bałkany nie ma już czasu. Reporterzy wielkich światowych mediów przenieśli się do Afganistanu. W Brukseli, siedzibie NATO i Komisji Europejskiej, krąży powiedzenie: są dwie zasady dotyczące Bałkanów – pierwsza: nie mówimy o tym, druga: nie myślimy o tym. Ale odwrócenie oczu nie zmieni rzeczywistości. Południe Europy trawią nierozwiązane konflikty, ledwie przytłumione obecnością sił międzynarodowych. Mówiąc brutalnie, dziś chodzi o to, by Bałkany nie stały się europejską Palestyną, wiecznie jątrzącą raną, źródłem infekcji dla całego kontynentu.

Sceny graniczne

Sceny graniczne

W Pakistanie trzeba przyzwyczaić się do widoku broni. Policjanci i żołnierze pilnują lotnisk i hoteli, gdzie mieszkają cudzoziemcy. Strażnicy hotelowi lusterkiem na długim kiju sprawdzają podwozie samochodu; podróżni przechodzą przez drzwi z wykrywaczem metalu.

Ludzie bez ziemi

Problem miał potrwać trzy lata. Tak sądzono przed 50 laty, gdy ONZ powołała urząd komisarza do spraw uchodźców. Wtedy chodziło o uciekinierów zza żelaznej kurtyny. Pół wieku później – tej rocznicy nie ma co świętować – urząd działa dalej, ma coraz mniej środków i coraz więcej roboty. Dramat afgańskich uchodźców z frachtowca „Tampa” przypomniał światu, że współczesne wędrówki ludów bynajmniej nie ustały z magiczną datą roku 2000.

Czeczeni, Rumuni, Ormianie...

Gdyby norweski frachtowiec z 433 azjatyckimi uchodźcami na pokładzie chciał zawinąć powiedzmy do Gdańska, to czy nasz rząd pozwoliłby zejść im na ląd? Kto zająłby się wówczas tyloma uchodźcami? Jak my jako społeczeństwo przyjęlibyśmy takich gości? Nie są to tylko teoretyczne pytania. Już w 1990 r. mieliśmy spore kłopoty, kiedy to szwedzkie władze imigracyjne deportowały promami do Świnoujścia kilkuset obywateli państw arabskich i afrykańskich.