Recenzja książki: Percival Everett, „James”
Historia na tyle wciągająca, że nie chce się jej odkładać.
Historia na tyle wciągająca, że nie chce się jej odkładać.
Zdawać by się mogło, że taka opasła powieść będzie dość trudna w lekturze, tymczasem jest ona niebywale wciągająca.
Lektura łatwa i – jak przystało na horror – czasami nieprzyjemna, ale bezrefleksyjna i banalna.
Niezliczeni pisarze mierzyli się ze spuścizną Arthura Conan Doyle’a, na każdy możliwy sposób parodiując, trawestując i miksując jego prozę.
To pierwszy zbiór napisany przez Yan Ge po angielsku, a zatem nie tylko test dla bohaterów i czytelnika, ale i dla samej autorki.
Nowa książka Marii Poprzęckiej to publikacja mająca niewiele wspólnego z klasyczną historią sztuki śledzącą z uwagą dzieła, choć przecież autorka z profesorskim tytułem ów zawód z wielkimi sukcesami od dawna uprawia.
Kameralna powieść południowokoreańskiej noblistki rozgrywa się między dwiema postaciami: kobietą, która przestała mówić, i nauczycielem greki, który traci wzrok. Dzieli je przestrzeń samotności i pustki.
To książka pisana gniewem i pełna goryczy.
Niezbędnik dla każdego śmiertelnika.
Paul Auster zawsze pracował w szybkim tempie i imponował zadziwiającą wręcz regularnością. Wyjątkiem jest jego najnowsza i zarazem ostatnia książka, która ukazała się sześć lat po monumentalnej powieści „4 3 2 1”.
Powieść, która w 2024 r. otrzymała Nagrodę Bookera, konsternuje. W odbiorze tej książki przeważa zachwyt nad pięknymi zdaniami, a tymczasem nie jest trudno tu dostrzec warstwę ideologiczną.
Keigo Higashino należy do najpoczytniejszych japońskich autorów kryminałów.
W szatach kryminału i rodzinnej sagi, nie szczędząc zwrotów akcji, laureat Goncourtów kreśli solidny obrazek społeczny.
Taki bohater jak Borsuk jest prawdziwy w swoim tragizmie, w rozpaczliwym poszukiwaniu azylu, w pogodzeniu z beznadzieją świata, który zszedł – nomen omen – na psy.
Pisarstwo Březiny bywa ironiczne, równie dużo w nim goryczy i zmęczenia.
Autorka potrafi budować napięcie i obmyślać scenerie. Tu jednak zabrakło didaskaliów.
Są takie powieści, których nie chce się kończyć, i do nich należy „Żądło” Murraya, jedna z najlepszych wydanych u nas ostatnio irlandzkich książek.
Gigant fińskiej literatury Mika Waltari najlepiej jest znany z historycznej epopei „Egipcjanin Sinuhe”. Jego powieści o komisarzu Palmu także doczekały się polskiego przekładu (pierwsze wydanie w 1968 r.), od dawna były jednak trudno dostępne. Ich wznowienie to również jedna z rzadkich okazji, by przyjrzeć się korzeniom popularnego dziś skandynawskiego kryminału.
Wątki kryminalno-obyczajowe autorka łączy efektownie, tworząc rodzaj współczesnej baśni, „Czarnoksiężnika z krainy Oz” dla dorosłych.
Księżyk skrupulatnie dokumentuje przemiany rozmaitych, rozrzuconych po całej Polsce środowisk muzyki alternatywnej.