Recenzja książki: Andrzej Stasiuk, „Wschód”
„Wschód” jest ciekawym autokomentarzem do innych książek, innych podróży, ale jest też lustrem, które Stasiuk przystawia czytelnikom po to, by zajrzeli we własną przeszłość.
„Wschód” jest ciekawym autokomentarzem do innych książek, innych podróży, ale jest też lustrem, które Stasiuk przystawia czytelnikom po to, by zajrzeli we własną przeszłość.
Adamczewski działa jak belfer: chcesz się oddać rozkoszom podniebienia, to najpierw odrób lekcję. Chcesz wypić espresso? Najpierw naucz się odróżniać dobre od złego.
Lektura Pielewina jak zawsze dostarcza mnóstwo przyjemności.
Wokół sypialnianego motywu autorka buduje pozostałe wątki, które z czasem stają się coraz bardziej pogmatwane i absurdalne.
Powieść, która powinna zadowolić krytyków i czytelników.
Wszystkie książki Sebalda były znakiem oporu przeciwko takiej wizji. Żal, że nie będzie już następnych.
Za dużo nut, jak powiedział pewien cesarz o dziele pewnego wybitnego kompozytora.
Powieść o granicach człowieczeństwa.
Świat zbudowany przez Grzegorzewską jest konsekwentny, wciągający i wręcz brudzący. O to chodziło. Ale też wychodzimy z niego z ulgą.
Twórczość Colette przyćmiły kontrowersje i dramaty z jej udziałem – Francis i Gontier przepisały ten życiorys od nowa.
Już dla samej postaci głównego bohatera warto tą powieść przeczytać.
Wspaniała opowieść o życiu – z akcentem na życie w PRL.
Książka wciąga czytelnika i sprawia, że losy Hessego śledzi się momentami jak powieść.
Bohater „Jetlagu” pracuje w korporacji, należy do biurowej klasy średniej – to określenie wymyślił Wiśniewski dla nowej kasty młodych ludzi w zachodnich firmach, którzy nic oprócz pracy nie posiadają.
W zeszłym roku Jaume Cabré podbił nasze listy bestsellerów. Dokonał tego, co rzadkie, dzięki monumentalnej, skomplikowanej narracyjnie powieści. „Wyznaję” nazywano nawet arcydziełem, ale pojawiły się też – bardziej uzasadnione – porównania do Paulo Coelho i Carlosa Ruiza Zafóna.
Sprawnie napisana powieść sensacyjna łączy lokalny koloryt, historyczne fakty i fikcyjne wydarzenia.
Pierwsze wydanie „Pamiętnika” ukazało się w 1970 r. ze skrótami, których najprawdopodobniej dokonała sama redakcja PIW, uprzedzając cenzurę.
Pisarz Ádám Bodor stworzył karpacką wersję realizmu magicznego, w którym więcej jest dusznej kafkowskiej atmosfery niż márquezowskiej cudowności.
Minęło 20 lat od dnia, gdy Aleksander Łukaszenka zasiadł w fotelu prezydenta Białorusi.