„Polityka”. Dajemy pełny obraz.

Czytaj, słuchaj, odkrywaj świat!

SUBSKRYBUJ
Świat

Zagraniczne żyrandole świecą jaśniej

Tusk nie chce kariery w UE. Kto zamiast?

Premier Donald Tusk twardo oświadczył, że sam nie będzie się ubiegał o stanowiska zagraniczne, bo dla niego Mount Everestem marzeń i spełnienia jest przewodzenie Polsce. I tak powinno być. Jednocześnie wskazał, że są inni zdolni Polacy na posady zagranicą.

Wymienił konkretnie pięć nazwisk: Radek Sikorski, Jan Rostowski, Jan Krzysztof Bielecki, Aleksander Kwaśniewski, Jerzy Buzek. Oraz kilka stanowisk: sekretarz generalny NATO, ONZ, szef Komisji Europejskiej, szef Rady Europejskiej i „minister” spraw zagranicznych UE.

Mam dwie uwagi. Nie bardzo wierzę, by gremia światowe naprawdę proponowały Tuskowi posady zagraniczne. To raczej plotka. Owszem, przewodniczący ważnej w Parlamencie Europejskim frakcji w odpowiedzi na pytanie, powiedział o Tusku miło, ale co właściwie miał powiedzieć? Przecież to ludzie grzeczni i polityczni.

Rzeczywiście otwiera się niedługo sezon wyborów i nominacji. Kto myśli o takich posadach – czas, żeby zaczął bywać za granicą, wygłaszać wykłady i przemówienia, a także zakulisowo zabiegać o poparcie. Z polskich osobistości jedynie Sikorskiemu można zaliczyć kilka ważnych przemówień, w których nakreślił jakąś dalekosiężną perspektywę europejską. Świetnym też dla niego piarem była pozycja na liście magazynu „Forbes”. Amerykańsko-polska żona oraz swobodny angielski również stanowią atuty. Ale chwileczkę…

W 2010 r., po śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego, premier Tusk wycofywał się z wyścigu o prezydenturę, tłumacząc, że przecież nie jest to stanowisko najwyższe i najważniejsze, a tylko prestiż, zaszczyt, żyrandol, piękny pałac, a z realnej władzy to jedynie prawo wetowania ustaw. Podobny argument można dziś powtórzyć w odniesieniu do tych posad zagranicznych. To, że w Polsce przywiązujemy do nich taką wagę – jest w dużej mierze odzwierciedleniem kompleksu prowincji.

Oczywiście nie mamy wglądu w zamknięte obrady wysokich gremiów, ale tok ich rozumowania zdradza dotychczasowa historia. Przyjrzyjmy się nazwiskom po kolei (nie wymieniam wszystkich, bo to tylko krótki komentarz). W ONZ w całej historii sekretarzami generalnymi byli raczej politycy z krajów Trzeciego Świata o znaczeniu – sami oceńcie - Birma, Peru, Egipt, Ghana, którzy bardzo niewiele mogli pomóc nawet własnym krajom. Obecny sekretarz – Ban Ki-moon – z Korei Południowej - nie odgrywa żadnej roli nawet w konflikcie międzykoreańskim, cóż dopiero w innych ważnych sprawach. W NATO sekretarzami generalnymi zostają szefowie partii z mniejszych krajów. Sympatyczny Szkot George Robertson ceniony był za zdolności koncyliacyjne. Ale jaki wpływ ma sekretarz generalny na najważniejszą dziś decyzję Sojuszu – o wycofaniu się poszczególnych krajów z Afganistanu?

Po epoce budowania potęgi Unii Europejskiej i pomnikowych postaciach - Waltera Hallsteina (1958-1967) oraz Jacquesa Delorsa (1985-1995) – przewodniczącym Komisji zostaje Portugalczyk Jose Barroso, który rzecz jasna nie może postawić się nikomu z szefów rządów większych krajów. Jaka jest jego rola w rozwikłaniu sporów z Grecją? Dlaczego mówi się o pani kanclerz Merkel z takim przydechem? Czy to przypadek, że szefowie rządów na osobę „ministra” spraw zagranicznych Unii wybrali panią baronessę Ashton. Czy chcieli mieć w niej przewodnika, a może partnera?

Nasz premier ma rację, kiedy podnosi, że nasz region, tzw. nowa Europa, powinien mieć reprezentanta na światowym świeczniku. Nie przesadzamy tylko z jego blaskiem.

Więcej na ten temat

Warte przeczytania

Reklama

Codzienny newsletter „Polityki”. Tylko ważne tematy

Na podany adres wysłaliśmy wiadomość potwierdzającą.
By dokończyć proces sprawdź swoją skrzynkę pocztową i kliknij zawarty w niej link.

Informacja o RODO

Polityka RODO

  • Informujemy, że administratorem danych osobowych jest Polityka Sp. z o.o. SKA z siedzibą w Warszawie 02-309, przy ul. Słupeckiej 6. Przetwarzamy Twoje dane w celu wysyłki newslettera (podstawa przetwarzania danych to konieczność przetwarzania danych w celu realizacji umowy).
  • Twoje dane będą przetwarzane do chwili ew. rezygnacji z otrzymywania newslettera, a po tym czasie mogą być przetwarzane przez okres przedawnienia ewentualnych roszczeń.
  • Podanie przez Ciebie danych jest dobrowolne, ale konieczne do tego, żeby zamówić nasz newsletter.
  • Masz prawo do żądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania, a także prawo do przenoszenia swoich danych oraz wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Czytaj także

Społeczeństwo

Agnieszka Graff i Elżbieta Korolczuk dla „Polityki”: Prawica nauczyła się grać w gender

Rozmowa z Agnieszką Graff i Elżbietą Korolczuk o kobietach, które na ulicach pokazują nowy feminizm, i mężczyznach zakażonych ultrakonserwatyzmem.

Katarzyna Czarnecka
01.12.2021
Reklama

Ta strona do poprawnego działania wymaga włączenia mechanizmu "ciasteczek" w przeglądarce.

Powrót na stronę główną