Ta niewielka książka wywołuje wiele emocji. Bo oto pisarka Katarzyna Michalczak opowiada o matce i synu z zespołem Aspergera. Czyli o sobie, a jej syn Radek włącza się w tę opowieść.
Betonowa dżungla pełna samotnych ludzi. Można odnieść wrażenie, że taki oto wizerunek Nowego Jorku kreśli Olivia Laing. Jakże daleki od tego zmitologizowanego.
Książka może być czytana już w Polsce, której pod pewnymi względami do Irlandii blisko. Szarpie sumieniem skutecznie.
Kataloński autor bestsellerowej powieści „Wyznaję” tym razem napisał rzecz, którą czyta się w dużym napięciu.
Zambra zadaje pytanie, kim jest tytułowy chilijski poeta, a może jest ich więcej?
Ta książka na pewno nie będzie stratą czasu, choć łatwą lekturą z pewnością nie jest.
To nie jest kryminał modnych dziś makabr, ale zabawa konwencjami.
Zupełnie inna autobiografia, błyskotliwy esej, powieść legenda, kapitalne przekłady. Książki, które pomagają zrozumieć. Autorskie podsumowanie roku w literaturze światowej.
Granice mogą dzielić, ale bywa, że łączą, gdy można je swobodnie przekraczać lub rozmawiać o wspólnej historii tych, którzy mieszkali i mieszkają po obu ich stronach. Mateusz Styrczula opowiada o takich granicach z autopsji.
Wyjątkowe zjawiska, zaczepne wiersze, powieści, które wyprzedziły swój czas, dojrzałe debiuty i piorunująco zabawne felietony. Autorskie podsumowanie roku w polskiej literaturze.
Kogo w Polsce ciekawią Niemcy, jakie są dzisiaj, może po ten niepękaty zbiór opowieści Jerzego Haszczyńskiego sięgnąć spokojnie.
Kolejni autorzy, którzy wezmą się do tego wielkiego tematu, będą się musieli napracować jeszcze bardziej.
Ta wybitna książka wyrosła z fascynacji zjawiskiem nawróceń religijnych niektórych bestialskich morderców i nazistowskich ludobójców.
Wciągająca opowieść, która przede wszystkim pokazuje, jak silna jest literatura, która wyrasta z literatury.
Czyszczenie szuflad po zmarłych pisarzach nie zawsze przynosi satysfakcjonujące efekty, lecz w tym przypadku znać rękę mistrza.
Niestety przyszedł czas na ostatni tom znakomitej sagi „Silva rerum”.
W tej książce wszystko jest znaczące, a jednocześnie Perec nie jest onieśmielający, tylko przeciwnie, ośmiela, żeby podążać swoimi ścieżkami.
Detektyw Harry Hole z każdym kolejnym tomem wygląda coraz bardziej parszywie, ale jakaś tajemna siła trzyma go jeszcze w ryzach (i przy życiu).
Niewiele powstało w Polsce takich książek. Takich, które opowiadają prywatną historię bycia w subkulturze.
Powstała książka błyskotliwa i dobrze skonstruowana.
