Recenzja spektaklu: „Lilla Weneda”, reż. Michał Zadara

Krwawa baśń, która wykorzystując słowiańskie legendy, opowiada historię kształtowania się polskości.

Recenzja spektaklu: „Faraon”, reż. Adam Nalepa

Walki stronnictw, przebiegli lobbiści i nieczyste zagrania stawiają „Faraona” obok „Gry o tron” czy „House of Cards”, a temperaturę spektaklu dodatkowo podnosi powrót tematu walki świeckiej i kościelnej koncepcji państwa do debaty publicznej.

Recenzja spektakli: „Seks dla opornych” i „Raj dla opornych”, reż. Krystyna Janda

Warszawski Teatr Polonia pokaże dwie części hitowych przygód Barbary i Karola, małżeństwa z niemal 30-letnim stażem.

Recenzja spektaklu: „Dziwny przypadek psa nocną porą”, reż. Jakub Krofta

To jeden z tych wykalkulowanych, opartych na szantażu emocjonalnym, przesłodzonych spektakli, które stają się hitami West Endu czy Broadwayu.

Recenzja spektaklu: „Wesołe kumoszki z Windsoru”, reż. Paweł Aigner

Niezbyt wyszukana komedia Szekspira, z akcją osnutą wokół damsko-męskich intryg.

Recenzja spektaklu: „Halka”, reż. Paweł Passini

Punkty dwa, bo jednak śpiewacy starają się, choć z trudem dają radę przy karkołomnych tempach narzucanych przez Gabriela Chmurę.

Recenzja spektaklu: „Czarodziejska góra”, reż. Andrzej Chyra

Wszystkie elementy są istotne i mimo że muzyka tu dominuje, jest częścią całości.

Recenzja spektaklu: „Wilhelm Tell”, reż. David Pountney

Recenzja spektaklu: „Fantazy”, reż. Michał Zadara

Czterogodzinna inscenizacja, męcząca, bo pozbawiona reżyserskich akcentów, oparta na krzyku, deklamacji i przerysowanym aktorstwie.

Recenzja spektaklu: „Hamlet”, reż. Krzysztof Garbaczewski

Pomysł niezły, ale wykonanie nieznośnie pretensjonalne.

Recenzja spektaklu: „Maciej Korbowa i Bellatrix”, reż. Krystian Lupa

Ogląda się ten spektakl z mieszanką zmęczenia, zażenowania, fascynacji i wzruszenia.

Recenzja spektaklu: „Casanova w Warszawie”, reż. Krzysztof Pastor

Spektakl powstał jako wkład Polskiego Baletu Narodowego w obchody 250-lecia teatru publicznego w Polsce.

Recenzja spektaklu: „Msza za miasto Arras”, reż. Igor Sawin

Adaptacja Igora Sawina pomija historyczne szczegóły opowieści Szczypiorskiego, skupiając się na tym, co ponadczasowe: mechanizmach manipulacji ludem.

Recenzja spektaklu: „Koniec świata w Breslau”, reż. Agnieszka Olsten

Burdelowo-kokainowy Wrocław epoki międzywojnia, a całość kończy pretensjonalna i wyświechtana wizja nadchodzącego Jeszcze-Większego-Zła, czyli faszyzmu.

Recenzja spektaklu: „Lalka. Najlepsze przed nami”, reż. Wojciech Faruga

Przez potok dosłowności, pretensjonalności i nadmiaru reżyserskich pomysłów przebija się główny – dla odmiany sączony delikatnie i subtelnie rozgrywany – temat spektaklu: życie fikcją.

Recenzja spektaklu: „Powder Her Face”, reż. Mariusz Treliński

Koprodukcja Opery Narodowej z brukselskim Théâtre de la Monnaie to bardzo udany spektakl.

Recenzja spektaklu: „Letnie osy kąsają nas nawet w listopadzie”, reż. Iwan Wyrypajew

Reżyser inteligentnie gra z konwencją komedii salonowej.

Recenzja spektaklu: „Król Roger”, reż. Kasper Holten

Jedna z ciekawszych premier ostatnich czasów, którą wysoko oceniła również prasa brytyjska.

Recenzja spektaklu: „Otello”, reż. Marek Weiss

Mimo wszelkich niekonsekwencji spektakl jest bardzo emocjonalny, a przyczynia się do tego znakomite prowadzenie muzyczne przez Tadeusza Kozłowskiego.

Recenzja spektaklu: „Klęski w dziejach miasta”, reż. Weronika Szczawińska

Ze związku snu i faktu narodził się spektakl-oratorium, na sześciu aktorów performerów, szeleszczących, śpiewających i melorecytujących do wtóru dźwięków wydawanych przez instalację z miedzianych rur.