Woda z powietrza? Przydałaby się całej ludzkości
Urządzenie, które pozwala uzyskiwać wodę z powietrza tylko przy pomocy słońca, powstało w 2017 roku. Trwające od tego czasu testy potwierdziły jego skuteczność nawet w pustynnych warunkach.
Ludzie potrzebują 20 litrów wody dziennie.
Samara Doole/Unsplash

Ludzie potrzebują 20 litrów wody dziennie.

Wodę z powietrza można uzyskać w dość prosty sposób – wystarczy w wilgotnym powietrzu rozpiąć drobną nylonową siatkę lub płótno, gdzie osadzi się rosa. W ten sposób pozyskują wodę mieszkańcy Chungungo w górach El Tofo w północnym Chile. Niestety, „zbieranie mgły” (tak tę technologię nazwano po angielsku) wymaga wysokiej wilgotności powietrza. Zachodnie zbocza Andów doskonale się do tego nadają, bo napływa nad nie wilgotne powietrze znad Pacyfiku.

„Zbieranie mgły” nie zawsze jest łatwe i tanie

Tam, gdzie powietrze jest bardziej suche, nadal można z powietrza uzyskać wodę, bo w temperaturze poniżej tzw. punktu rosy para wodna ulega kondensacji. Wystarczy więc powietrze odpowiednio schłodzić, aby zebrała się rosa (przekonać się o tym można, gdy zapomnimy domknąć drzwi lodówki). Sęk w tym, że schładzanie jest dość kosztowne, bo wymaga agregatów chłodniczych, a te zasilania. Na taki luksus stać by może było mieszkańców zamożnej Arabii Saudyjskiej – ale nawet tam taniej jest odsalać wodę morską.

Są też inne sposoby, na przykład zbieranie wilgoci za pomocą absorbentów, takich jak żel krzemionkowy, który później podgrzewa się, by uwolnić wodę. Podgrzewanie jednak wymaga energii, a cała instalacja staje się spora i dość skomplikowana, zwłaszcza gdy chcemy wodę uzyskać dzięki darmowej energii ze słońca.

Czytaj także: W Kapsztadzie wkrótce zabraknie wody

Polimery krystaliczne i promienie słońca

W kwietniu ubiegłego roku w „Science” grupa naukowców z Massachusetts Institute of Technology opublikowała pracę, w której opisywała działanie urządzenia produkującego wodę z powietrza opartego na zupełnie innej zasadzie. Wykorzystuje opracowane przez badaczy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley krystaliczne polimery, w których cząsteczki metali połączono organicznymi mostkami (tzw. szkielety metaloorganiczne, czyli Metal Organic Frameworks, w skrócie MOF). Takie związki chemiczne tworzą sztywne, puste w środku struktury, w których można przechowywać gazy lub ciecze.

Okazało się, że połączenie atomów cyrkonu z pomocą cząsteczek kwasu adypinowego doskonale wyłapuje cząsteczki pary wodnej. Aby otrzymać krople wody, wystarczy wykorzystać promienie słońca (MOF zbiera wilgoć z powietrza w nocy, a w dzień, gdy pada nań światło, uwalnia parę wodną do wnętrza skrzynki, gdzie wilgoć skrapla się na kondensatorze, którym jest chłodniejsza płytka podłączona do umieszczonego na spodzie urządzenia radiatora).

Aktualności, komentarze

W nowej POLITYCE

Zobacz pełny spis treści »

Poleć stronę

Zamknij
Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć Skomentuj