Repertuar znany z wykonań Mieczysława Fogga czy Adama Astona gra tutaj aż 12-osobowy zespół kierowany zza fortepianu i mikrofonu przez Noama Zylberberga, akcentujący partie smyczkowe, ale też klubową atmosferę.
Pod nazwą niezbyt zachęcającą – przynajmniej jeśli przeczytać ją po polsku – kryje się duet tworzący całkiem szlachetną odmianę muzyki pop.
„Happier Than Ever” to opowieść o ciężarze popularności, która niszczy życie.
Określenie Centenario znaczy stulecie, a właśnie w tym roku w marcu minęło sto lat od narodzin twórcy tango nuevo.
W atmosferę najbardziej dramatycznych dni w historii stolicy grupa Tomasza Organka prowadzi nas w lekkim i przebojowym nastroju.
Album wypełniony doskonałą muzyką, do delektowania się każdym utworem.
Dobra muzyka doskonale broni się po latach, a w wykonaniu takiej artystki jak Williams nabywa dodatkowych kolorów.
Po ponad 30 latach Krystian Zimerman powrócił do kompletu koncertów Beethovena.
Całość to łakomy kąsek dla najbardziej zagorzałych fanów brytyjskiego rynku muzycznego tamtych lat.
12 doskonałych rockowych, świetnie wykonanych piosenek.
Cała ta płyta to osobista kronika – zgrabna, momentami muzycznie zbyt gładka, ale w sumie przekonująca.
Tak czy siak płyta znakomicie komponuje się z latem, nawet tym najbardziej gorącym.
„Prywatny Ciechocinek” jest czymś więcej niż się wydaje. Albumem zrozumiałym i przystępnym, ale momentami zakrzywiającym tę pozorną przestrzeń zwyczajności mocą muzyki.
11 premierowych utworów utrzymanych w klimacie łączącym country, soft rock i nawet melodyjny pop.
Bezdyskusyjna klasyka metalu i rasowego ciężkiego grania.
„Hardware” to solidna porcja tradycyjnego, kipiącego energią blues rocka w najlepszym wydaniu.
„Start It Over” to album wciągający, nakłaniający słuchacza do poddania się jego spokojnemu, relaksującemu rytmowi.
Podwójny album Pablopavo i Ludzików to ze wszech miar oryginalna płyta koncertowa – z paru powodów.
I choć nietrudno się do Zdechłego Osy zrazić, nie warto go ignorować.
Fantastyczny i pełny świeżości multikulturowy album.