Recenzja książki: Andrzej Muszyński, „Dom ojców”
Świetna, piękna, powolna, rozlewna proza o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi i odkrywaniu go rzut kamieniem od wielkiego miasta.
Świetna, piękna, powolna, rozlewna proza o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi i odkrywaniu go rzut kamieniem od wielkiego miasta.
Kapitalne poczucie humoru możemy docenić dzięki bardzo dobremu przekładowi.
Reportaż Jędrzeja Morawieckiego próbuje odpowiedzieć na najważniejsze chyba dziś pytanie: o co chodzi z tą Rosją? A jednocześnie to odważne rozliczenie autora z własnym stosunkiem do Rosji.
W „Tajemnicach długowieczności” znajdziemy odpowiedzi na mnóstwo nieoczywistych pytań.
Siłą tej prozy jest wrażenie zwyczajności, naturalności tego świata. Od tej zwykłości włos się jeży
Książka do słuchania języka, który wije się i przegina w parodiach i paradoksach, i często w pustych przebiegach.
To się musiało tak skończyć. Marcin Kołodziejczyk, który czuje współczesną Polskę jak mało kto, w pewnym momencie poczuł, że formalne ramy reportażu są dla niego ograniczające.
Któż nie chciałby zajrzeć za kulisy wydarzeń, które zmieniły losy świata? „Porządek dnia” jest okazją, by podejrzeć Historię przez dziurkę od klucza.
Opowieść o losach rodziny, o wojnie i stalinowskiej Czechosłowacji, o tragediach zniewolonego społeczeństwa.
Nowy przekład wydobywa prostotę, dosadność i piękno frazy Morrison.
Czytelnik odhacza kolejne etapy fabuły i skacze od dekady do dekady, mierząc się z dość losowo przywoływanymi zdarzeniami z życia bohaterów.
Kryminał z ciekawą parą głównych bohaterów i sprawnie zarysowanym społecznym tłem.
Rafiejenko mistrzowsko miesza groteskę z realistycznymi obrazami wojny.
Dla opozycji powinna to być lektura obowiązkowa.
Opowieść Groff jest wciągająca, zmysłowa i zabawna.
Ciężar tej książki jest ogromny, bo jako brakujący element historii, oskarżenie i manifest, ale też nieustający aktywizm konfrontuje, zajmuje i zmienia.
Wartka opowieść, pełna szczegółów, anegdot i bon motów, daje nam zarazem big picture.
„Sygnał w zenicie” to rzecz w dorobku Krzysztofa Siwczyka zaskakująco osobista.
Rooney gra znanymi kartami, pokazuje dokładnie ten sam wycinek rzeczywistości, dorzuca trochę odniesień ze znanych powieści, okrasza to psychodramą przy stole, po której wszystko się układa.
Przymiotnik „sowizdrzalski” pojawia się w tej książce często, głównie wtedy, kiedy autor „Sclavusa” określa za jego pomocą rozmaite poczynania Totartu.