Dawno żadna książka nie wywołała w Polsce tylu emocji i dyskusji. Wszystko to na miarę nowych czasów, więc z udziałem niewybrednych memów, uszczypliwości („nie zesrajcie się z tą krytyką”), przekleństw i gróźb.
W swojej najnowszej książce Mariusz Szczygieł tańczy z reportażem.
Gangsterska powieść o ziomkach z londyńskiej dzielnicy South Kilburn była sensacją w Wielkiej Brytanii, otrzymała nawet nominację do Bookera, a teraz dostajemy ją w bardzo dobrym przekładzie Tomasza S. Gałązki.
Najnowsza minipowieść Dona DeLillo (dostanie w końcu Nobla czy nie?) „Cisza” zaczyna się sensacyjnie.
Wznowienie cyklu, który powstawał 20 lat, uznawanego za najważniejsze dzieło polskiej poezji mierzące się z tematem Zagłady i bezsilności: „nie zdołałem ocalić/ ani jednego życia/ nie umiałem zatrzymać/ ani jednej kuli”.
Brecht rozprawia się ze złudzeniami i fałszem przy pomocy ironii i przede wszystkim doskonałych zdań.
Na wiersze Sommera się czekało, bo już 12 lat minęło od poprzedniego tomu „Dni i noce”.
Autor pomnikowych, ale niehagiograficznych biografii Miłosza i Herberta imponująco poszerza pole swych badań literackich.
Debiut Ishbel Szatrawskiej to brawurowy dramat, w którym autorka ze swobodą i odwagą gra konwencjami, miesza współczesność i przeszłość.
Powieść daje wgląd we wszystkie okropności wojny, ale nie odbiera też wszelkiej nadziei.
Autobiograficzna powieść amerykańskiej pisarki Lidii Yuknavitch, zaczyna się dramatyczną sceną: bohaterka rodzi martwe dziecko.
Między tytułowymi smutkiem a rozkoszą przebiega wąska granica i na tej granicy powieść Mason balansuje od pierwszej do ostatniej strony. Dlatego tak wciąga.
Postapokaliptyczna powieść o świecie, z którego zniknęli wszyscy ludzie.
Druga powieść Emezi zaczyna się od końca, od śmierci tytułowego Viveka, powoli zdążając ku początkowi.
„Strażnicy wolności” to reportaż poświęcony fenomenowi „wolnościowców”, czyli przeciwników rozmaitych norm społecznych i regulacji prawnych.
Manguel przypomina, że literatura musi być zabójczo skuteczna, skoro każdy totalitaryzm próbuje się jej pozbyć.
To jest literatura, która odziera ze złudzeń i ostrzega, że w tej części świata los Żydów jest zagrożony.
Biblijny Gilead to dosłownie „kopiec świadectwa”, dlatego tak dobrze się sprawdza i w roli dystopijnej krainy z powieści Margaret Atwood, i miasta, które jest świadkiem dziejowych zmian u Amerykanki Marilynne Robinson.
„My, człowiekowate” Franka Westermana to opowieść o poszukiwaniu śladów Homo floresiensis, domniemanego brakującego ogniwa ewolucyjnego między małpą i człowiekiem.
Świetna, piękna, powolna, rozlewna proza o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi i odkrywaniu go rzut kamieniem od wielkiego miasta.
