Powieściowy debiut Piotra Fiedlera zaczyna się jak „Ślepnąc od świateł” Jakuba Żulczyka. Nocne życie warszawskie, kluby, brud, narkotyki i seks. Wszystko to – zwłaszcza w obliczu pustego placu Zbawiciela i braku nocnego życia miasta – brzmi z początku zachęcająco.
Zbiór opowiadań „Cerebro” to czwarta już książka Andrija Bondara, która ukazuje się w polskim tłumaczeniu.
W centrum powieściowego debiutu warszawskiej pisarki jest owiany tajemnicą Wielki Projekt i Instytucja, która rozdaje wszystkie karty, decyduje o czyimś być albo nie być – o karierze.
Po zamknięciu tej powieści pozostaje się z wieloma pytaniami i niepokojem.
Nową książkę Jędrzeja Pasierskiego warto czytać w duecie z wcześniejszymi „Roztopami” (uhonorowanymi Nagrodą Wielkiego Kalibru).
Dostajemy porywającą opowieść o życiu, w którym nic nie ma, ale które mimo to wydaje się pełne.
Pora pożegnać Utopka. Nikt już nie będzie tak opowiadał historii.
Zmieszanie przeszłości z teraźniejszością daje świetne efekty.
To proza ostra niczym rzeźnickie ostrze, skutkująca moralną zgagą w postaci refleksji nad naszym podejściem do zwierząt.
Ali Smith napisała powieść o podziałach wewnątrzrodzinnych i o różnych sposobach ucieczki od rzeczywistości, kiedy ta jest nie do zniesienia.
W tej powieści Piotr Ibrahim Kalwas, publicysta i pisarz, pozostaje daleko od tematów, z którymi możemy go kojarzyć: od polityki, islamu czy Egiptu.
Amerykański pisarz przedstawia depresję z dużą przenikliwością, jakby chciał odkryć jakiś nowy, przeoczony motyw choroby.
Zabawna, pełna czułości wobec bohaterek, flirtująca z kiczem i rozpasana językowo, z wyjątkowym wdziękiem podkłada dynamit pod normatywne sposoby opowiadania o historii i zbiorowości.
Mansfield z wielką uważnością pokazuje swoich bohaterów, o których myślimy długo po zamknięciu książki.
Świetna, wstrząsająca, oczyszczająca proza.
Chłonie się tę korespondencję jak żywą historię powojennej literatury.
Autorskie podsumowanie roku w literaturze światowej.
Autorskie podsumowanie roku w polskiej literaturze.
Leociak obok diagnozy dostarcza też pocieszenia.
Nie dość, że literacko Burton brzmi frapująco, to czytamy jego słowa, jakby były pisane dla nas dzisiaj.
