Recenzja książki: Anna Kańtoch, „Wiosna zaginionych”
Kryminał w starym stylu.
Kryminał w starym stylu.
Jest to poezja namiętnie związana z życiem i muzyką, która wybucha tuż za ogrodzeniem cmentarza.
Wybitni myśliciele zasługują na świetnych biografów.
Śląsk jest znakomitym materiałem na powieść. Albo nawet sam w sobie jest powieścią.
Ta powieść jest duszna w rytmie i w swojej cielesności.
Prawdziwe historie z czasu okupacji mogą wydawać się gotowym tematem literackim.
Książka Waldemara Kuligowskiego jest tabletką, która powinna być przepisywana homofobom i transfobom na receptę.
Saga rodzinna opowiedziana przez kronikarza, który jest jednocześnie kpiarzem.
Społeczne zmiany, których pragnął Dazai, miały nadejść dopiero kilka lat po jego śmierci.
Opowiadania Huellego rozpięte są wokół spraw ostatecznych, czasem czuć w nich tęsknotę za cudem odrodzenia.
Bezkompromisowy i rewolucyjny, a równocześnie pełen uważności na los jednostki esej.
W powieści kanadyjskiego pisarza Nicolasa Dicknera daje znać jego słabość do awanturniczych przygód.
Książka Ewy Winnickiej i Dionisiosa Sturisa to niebywale precyzyjna reporterska robota.
Sedaris jest zarazem śmieszny i straszny.
Małecki lubi być blisko swoich bohaterów, sprawić, że poczujemy oblewający ich pot czy skapującą na oczy krew, ale także ich wstyd, strach czy zażenowanie.
Paziński oprowadza nas po rupieciarni świata, po peryferiach, po śmietnikach pełnych zepsutych lalek i teatralnych dekoracji.
Autorka, dotychczas znana z książek o Zagładzie i kulturze żydowskiej, obrała tym razem kierunek bardziej odległy.
Jest to książka nie tylko o odradzaniu ruchów faszystowskich, ale przede wszystkim o kruchości demokracji.
Książka stanowi opis śledztwa i jego konsekwencji – rozgrywki w łonie Akademii, reakcji społecznych oraz rozmów z kolejnymi ofiarami Arnaulta.
Ten tom szkiców zbierający głosy o literaturze polskiej w nowym stuleciu wyrasta z gdyńskiej perspektywy.