„Dlaczego ja to piszę? Dlaczego, po co, dla kogo?” – notuje Márai w „Dzienniku”, który był dla niego niesłychanie ważny, ale nie miał wcale pewności, czy dotrze do czytelników albo czy będzie ich więcej niż dziesięciu.
„Tłuczkami” nazywał kobiety w swojej rodzinie dziadek Wincenty, w chwilach łaskawości używał określenia „foremki” – zdrobniale od ofermy.
Intrygująca, ale hermetyczna, wymaga skupienia i otwartości, to wcale nie jest łatwa lektura.
Dopóki można tak pięknie pisać o książkach, jak robi to Calasso, literatura ma się świetnie.
Tadeusz Jagodziński w niedługim i pracowitym życiu zdążył być dziennikarzem BBC, reportażystą obieżyświatem i dyplomatą w służbie odrodzonej po 1989 r. niepodległej Polski.
Książka staje się opowieścią o świecie, który przestał istnieć, księgą pamięci Żydów z Równego.
Talent i ambicje literackie Janiszewskiego są niepodważalne, choć – paradoksalnie – często najlepsze efekty osiąga tam, gdzie pisze prosto i surowo.
Opowiadania nigdzie wcześniej niedrukowane.
Książka momentami przypomina felieton, esej czy dziennik.
Autorka napisała pozostawiającą niepokój książkę, która burzy wszelkie uproszczenia i schematy myślenia na temat tak zwanej wielokulturowości.
W świecie sztuki była i pozostaje Abramović artystką radykalną, która pole performance’u rozszerzyła do granic niewyobrażalnego, wręcz niemożliwego.
Książka pozostawia niedosyt, gdy chodzi o poszukiwania językowe, kulturowe czy literackie.
Świetnie przetłumaczona książka Eddo-Lodge jest, paradoksalnie, zaproszeniem do rozmowy. Tylko na innych zasadach.
Pierwszy zbiór opowiadań Jeffreya Eugenidesa, autora nagradzanych powieści „Middlesex” i „Intrygi małżeńskiej”, zbiera teksty, które powstawały od lat 90.
Opowieść pełna egzotyki, podróży, edukacji, przyjaźni, błyskotliwych karier, fantastycznych zdań i anegdot, mądrości i chichotu.
Nie brakuje detalicznie opisanych sposobów wykonywania wyroków, pomyłek sądowych i spartaczonych egzekucji.
W ostatnim tomie „tetralogii żywiołów Saszy Załuskiej” wszystko miało się wyjaśnić. Niestety, nic się nie wyjaśnia – albo, można powiedzieć, że wyjaśnia kilka razy i nic się ze sobą nie zgadza, a co gorsza także z poprzednimi częściami cyklu.
Ta książka daje możliwość wejścia w dialog z poetą, nie jesteśmy tylko czytelnikami wierszy, ale i uczestnikami rozmowy o tym choćby, że wiersz powstaje tam, gdzie czegoś wyrazić się nie da.
Opowieść o triumfie uprzedzeń, o rasizmie, lęku klasy średniej przed warstwami robotniczymi i imigrantami.
Całość układa się w opowieść o tym, jak sobie odpuścić i samemu się ze sobą zaprzyjaźnić.
