Recenzja książki: Natalia Fiedorczuk, „Jak pokochać centra handlowe”
Literacka opowieść o bohaterce w kryzysie, wśród ról, których nie da się pogodzić.
Literacka opowieść o bohaterce w kryzysie, wśród ról, których nie da się pogodzić.
Tytułowy smutek, ledwo zauważalny pomiędzy nieustannymi odblaskami dyskotekowej kuli, wybrzmi donośnie w okrutnym finale tej dobrej, nieoczywistej powieści.
Czytając tę książkę, widzimy nie tylko podróżujący po LSD i erotycznie rozpasany „swinging London”, ale też miasto artystycznych prekursorów, literackich straceńców i filozofów nadających ton całej epoce.
14 obszernych rozmów z głośnymi pisarzami XX i XXI w.
Autor jak czuły barometr wydobywa nie tylko to, co słychać, ale również to, czego nie widać.
Dowiadujemy się o sporach ideowych wśród ludzi opozycji, o ich dylematach, o wpływie, jaki „Zapis” wywierał na oblicze literatury oficjalnej, o sposobach penetracji Służby Bezpieczeństwa i dzięki czemu nie udało jej się dotrzeć do newralgicznych punktów techniki wydawczej. Bardzo ciekawe!
Ta książka jest przede wszystkim satyrą na polskość, trochę w duchu Mrożka.
W równoczesności perspektyw, opisanej prosto i emocjonalnie tkwi siła książki.
Esej podróżniczy Vargi staje się w pewnym momencie barometrem węgierskiej atmosfery polityczno-historycznej.
Dla tych, którzy znają polską prowincję, album Podolca i Kołodziejczyka nie będzie zaskoczeniem. Potwierdzi to, co o niej już wiedzą.
Opowieść o ekspedycji w celu ratowania dziecka trzyma w napięciu od początku do końca.
Czytelnik zmierzyć się musi z filozoficznymi dywagacjami o pochodzeniu zła.
Czyta się to lekko, ogląda z przyjemnością i pozostaje z budującym poczuciem, że jest się dużo mądrzejszym niż przed lekturą.
Proza Kompaníkovej to mała, ale straszna codzienność, małe i wielkie tragedie.
Małecki umiejętnie opowiada o intymności i codzienności.
Autor „Zwierciadła” z wyjątkową szczerością odpowiadał na zadawane pytania, czasami wygłaszał dłuższe monologi, które brzmią tak samo aktualnie dzisiaj, jak 30 lat temu. Naprawdę warto czytać Tarkowskiego.
Tematyczny wybór z obfitej korespondencji „O pisaniu” Charlesa Bukowskiego (na polskie wydanie czekają jeszcze tomy „O kotach” i „O miłości”) zawiera jego listy z lat 1945–93, które pisał do redaktorów czasopism literackich, wydawców oraz zaprzyjaźnionych pisarzy.
Zapis wyjątkowej wyprawy, w którą latem 1947 r. wybrali się John Steinbeck (już po Pulitzerze, jeszcze przed Noblem) i nie mniej legendarny fotograf Robert Capa.
Spór o Wołyń wciąż się toczy, a książka Motyki jest w tej debacie ważnym głosem, bo stara się dociec, dlaczego tyle w nim emocji i skąd wzajemne niezrozumienie.
W gęstych opisach snów, rozmów z przedmiotami, wywoływania duchów jest coś nad wyraz patetycznego, a równocześnie uwierającego, jakby czytelnik wchodził z butami w życie autorki.