Niektórym mogło się wydawać, że Eric Burdon to zgorzkniały starszy pan, z rozrzewnieniem wspominający piękne lata 60., sukcesy zespołu The Animals i odcinający coraz bardziej wyblakłe kupony z napisem „House of the Rising Sun”. Nic bardziej mylnego.
Z Davidem Bowiem jest trochę jak z ostatnim filmem o Bondzie – na różne sposoby celebruje swoją historię, co czasem wprawia w zachwyt, a czasem pozostawia pytania.
Nietypowy to debiut fonograficzny dla zwyciężczyni konkursu chopinowskiego: pierwszy raz się zdarza, żeby osoba taka nagrała co prawda dzieła patrona konkursowego, ale na instrumencie z epoki.
Thom Yorke, lider grupy Radiohead, coraz śmielej realizuje się poza macierzystym zespołem.
Płyta Jarka Wista i big-bandu Krzysztofa Herdzina jest kolejnym przykładem retromanii w muzyce popularnej.
Amerykański multiinstrumentalista, wokalista, kompozytor i aktor Mike Patton to w świecie muzyki postać zdumiewająca.
Różnica wieku między tymi dwoma amerykańskimi artystami to 25 lat, czyli mniej więcej pokolenie. Jednak w muzyce takie związki nie są niczym dziwnym.
W zmieniającym się składzie, ale pod tym samym szyldem Nick Cave działa już 30 lat.
Już po karnawale, więc wypada napisać o dziele pasyjnym, wydanym w końcówce zeszłego roku w pionierskim cyklu Muzyczne Dziedzictwo Miasta Gdańska, który został zainicjowany przez Goldberg Baroque Ensemble i zawiera pierwsze współczesne wykonania partytur przechowywanych w Bibliotece Gdańskiej PAN.
Fani mają tu wszystko, za co kochają Grabaża: rockowe brzmienie, fajne teksty o ważnych sprawach, no i melodie, które nie tylko wpadają w ucho, ale i zapadają w pamięć.
Ta płyta to ubiegłoroczny remanent, którego nie można pominąć. Mam na myśli wydaną latem 2012 r. płytę „Blood Red Blues”, nagraną przez amerykańską wokalistkę Cee Cee James.
The Blackout – pochodzą z Merthyr Tydfil w południowej Walii, istnieją od 2003 r. i zdążyli już nagrać kilka małych i dużych płyt.
Podobno Amerykanie zużywają rocznie tyle czystej kofeiny, ile zmieściłoby się w trzyipółkilometrowej długości pociągu.
Bohdan Łazuka słusznie uważany jest za jednego z najwybitniejszych naszych aktorów komediowych. A jednak w latach 60. – o czym jakoś mało się pamięta – w masowej wyobraźni Polaków był przede wszystkim piosenkarzem.
Fama, że legendarny Ross Robinson, współautor sukcesów Sepultury, Korna, Limp Bitzkit i Slipknota, jest producentem płyty polskiego zespołu, mocno poruszyła środowisko rodzimych fanów ciężkiego rocka.
Co słychać u Arte dei Suonatori, który w tym roku kończy 20 lat? Jest całkiem nieźle: choć na koncertach w kraju słyszymy zespół rzadziej niż kiedyś, to mamy wciąż nowe płyty; stała współpraca łączy go z francuską firmą Alpha i szwedzką Bis.
Czynię niniejszym częściowe odstępstwo od tradycji tych not z mojej półki. Będzie co prawda o płycie, będzie o płycie muzycznej, ale DVD.
Dropkick Murphys to amerykańska grupa z Bostonu, która na swej najnowszej płycie „Signed and Sealed in Blood” przedstawia słuchaczom zestaw piosenek biesiadnych, pod każdym względem zawstydzających polską scenę taneczno-discopolowo-ludyczną.
W jednym boksie cztery albumy, a w nich 13 płyt z całą muzyką na klawesyn, jaką napisał wielki francuski twórca barokowy François Couperin.
Po wysłuchaniu tej płyty nasuwa się natrętne pytanie o żywotność stylów i gatunków muzycznych.