Recenzja książki: Magda Umer, „Zły chłopiec. Bogusław Linda w rozmowie z Magdą Umer”
Mam nadzieję, że kiedyś Linda napisze o sobie sam.
Mam nadzieję, że kiedyś Linda napisze o sobie sam.
Książka przypomina autentyczny mord, który wstrząsnął w tamtych latach miastem nad Brdą.
Szczegółowy zapis ośmiu ostatnich lat życia Miłosza.
Czwarta już w polskim tłumaczeniu powieść Šabacha pokazuje, że mottem twórczości autora „Gówno się pali” jest hasło „Im mniej, tym więcej”.
Oates ma temperament pisarki obyczajowej, jej portrety bohaterów zapadają w pamięć.
Czytając te kilka opowieści, można odnieść wrażenie, że kobiety walczące o swoich bliskich potrafią być z Marsa, a nie z Wenus.
Najciekawiej wypada tu tło, czyli Ameryka lat 50., widziana z kobiecej perspektywy.
Wielka historia stanowi tu przede wszystkim tło dla przesyconej sugestywną metaforyką prozy, w której przegląda się także nasz XX-wieczny los.
Zadie Smith, która i w życiu, i w twórczości łączy kontynenty, chce pisać opowiadania, które będą miały i rozmach amerykański, i precyzję klasycznej brytyjskiej literatury.
Powieść, choć bawi się farsową, frywolną, a miejscami rozkosznie amoralną fabułą, próbuje zadawać poważne pytania.
Bietypowy czarny kryminał osnuty wokół następstw pierwszego krachu na rynku dotcomów oraz zamachów z 11 września 2001 r.
Książka Kinga zawiera przestrogę dla tych, którzy zbyt łatwo mieszają literacką fikcję z prawdziwym życiem.
Drugi tom nie jest tak dramatyczny jak pierwszy, w którym Knausgård opisał śmierć ojca.
Na pierwszym planie jest historia rodzinna zanurzona w aktualnych, społeczno-politycznych realiach.
Otrzymujemy wielką porcję solidnej wiedzy, ubarwioną opowieściami kobiet i księży z różnych stron świata.
Kapitalna panorama jednego z najważniejszych nurtów w polskiej kulturze ostatnich dekad.
Trudno opędzić się od myśli, że owe wizje w formie namalowanego obrazu byłyby ciekawsze.
Najważniejsze, że dobrze się czyta – w pierwszym rzędzie chodzi tu przecież o lekturę dla przyjemności.
Podobnie jak u Dickensa, najważniejszy jest tu portret pewnego życia, które, jak sam bohater mówi, jest klęską.
Książka śmiało przekracza granice między reportażem a fikcją literacką.