Dla każdego, kto chce wyjść poza publicystyczne uproszczenia wokół postaci Polańskiego i zrozumieć głębokie, egzystencjalne podłoże jego twórczości, ten literacki dyptyk jest pozycją fundamentalną.
Autor chciał napisać inną powieść kryminalną niż zwykle, brutalną, epatującą seksem.
Zaczyna się mocno, bo też sama historia obecności dziewczyn na naszej scenie punkowej miała obiecujący początek.
Szósta już część cyklu, którego bohaterką jest podkomisarz Olga Suszczyńska.
Autor jest kronikarzem małych, prywatnych apokalips, które rozgrywają się wokół nas.
Wiele lat temu dostaliśmy jego opowiadania „Oto początek naszej historii” i „Chłopięce lata”, ale Tobias Wolff wciąż nie jest u nas tak znany, jak na to zasługuje.
Pisząc siedem lat temu „Czerwień”, autorka nie spodziewała się, że na prośbę wydawcy będzie to zaczątek „kolorowej” serii, a dwie jej części zostaną zekranizowane.
Po górach, podziemiach i bezdrożach, opisywanych w poprzednich książkach przez angielskiego klasyka literatury przyrodniczej Roberta Macfarlane’a, przyszedł wreszcie czas na rzeki.
Autor „Drogi krwi” jest jednym z tych, dzięki którym retrokryminał zdobył w Polsce olbrzymią popularność, i do dziś porusza się w ramach tego gatunku z zaiste profesorską pewnością.
Choć deliryczno-oniryczne Chicago spowija w książce mrok, to nie jest to rzeczywistość czarno-biała, nie ma złych i dobrych szeryfów.
Ta książka okazuje się opowieścią nie tylko o tym, do czego zdolny jest człowiek, ale też o tym, ile może zrobić wiersz.
Jak zawsze proza Wita Szostaka jest jednocześnie rzeką i muzyką.
Należy liczyć, że Jędrzej Malko dobrze zarobi na swojej historii pieniędzy, bo mu się to po prostu należy.
Powieść, początkowo rozwlekła, nabiera tempa, a na koniec już nie wiemy, czego się złapać.
Podobno nie ma przypadków, są tylko znaki, ale życie Istvána toczy się siłą rozpędu, a jego losy mocno zależą od tego, kogo akurat spotyka.
„Czarne Morze” nie udaje, że jest czymś więcej niż rozrywką, lecz przynajmniej to rozrywka naprawdę dobrze poukładana.
W wierszach pojawiają się bardzo subtelne nuty kontemplacyjne.
Wspaniała Kiran Desai długo kazała na siebie czekać.
Gdy w lasach deszczowych Brazylii pojawiają się potężni przybysze, głodni ziemi, drogocennych minerałów, drewna i kauczuku, dochodzi do tragedii.
Nie wiemy na pewno, co tu jest zmyśleniem, a co zostało wiernie odtworzone, ale wiemy, że wszystko jest prawdziwe.
