Michael Connelly od ponad 30 lat kontynuuje serię o Harrym Boschu (i kilka cykli pobocznych), na szczęście w jego książkach zmęczenia nie czuć.
„Księga Duchów” nie stara się przypodobać czytelnikowi.
Książka Price’a dobrze oddaje nie tylko proces pisania, ale też dynamikę życia literackiego, która jest zawsze taka sama: młodzi pisarze sądzą, że wymyślają literaturę na nowo, a wchodzą w dawne koleiny.
„Lato bez końca” to powieść na jedno dobre posiedzenie. W upale zrobi jeszcze większe wrażenie.
Skromne, niepozorne arcydzieło, być może najlepsza książka w całym dorobku Jansson, autorki kojarzonej przede wszystkim z „Muminkami”.
Pawliuk swobodnie porusza się na styku różnych gatunków – od kryminału, poprzez miejską fantasy, aż po horror.
Ta wstrząsająca opowieść oddaje głos tym, którzy go nie mają. I sprawia, że stajemy oko w oko z tym, czego nie chcemy widzieć.
Autorka, schowana pod postacią Ewy, snuje autofikcję głównie wokół pytań. Wiele z nich czytelnik mimowolnie zadaje również sobie.
Niewielka książka, ale ma dużą siłę.
Książka portretuje wielkomiejskie życie czarnych Amerykanów, spychanych na margines.
Fascynującego, choć nierównego literacko wyboru testów wyciągniętych z domowego archiwum szwedzkiego mistrza nie należy traktować jako zbioru zaginionych arcydzieł.
Polskie tłumaczenie tytułu wydanej we Francji w 1946 r. debiutanckiej minipowieści Violette Leduc jest kapitalne – „Duszność” w zwięzły sposób oddaje atmosferę napięcia i sugeruje fizyczne poczucie tracenia tchu.
Uszyta piękną frazą, doskonale zagmatwana.
Mendoza wypracował własną formułę satyrycznej powieści.
Autor chciał napisać inną powieść kryminalną niż zwykle, brutalną, epatującą seksem.
Gęste obrazy Bachmann sprawiają, że brodzimy w języku. Są odkrywcze i prowadzą w zupełnie niespodziewanych kierunkach.
Dla każdego, kto chce wyjść poza publicystyczne uproszczenia wokół postaci Polańskiego i zrozumieć głębokie, egzystencjalne podłoże jego twórczości, ten literacki dyptyk jest pozycją fundamentalną.
Szósta już część cyklu, którego bohaterką jest podkomisarz Olga Suszczyńska.
Zaczyna się mocno, bo też sama historia obecności dziewczyn na naszej scenie punkowej miała obiecujący początek.
Autor jest kronikarzem małych, prywatnych apokalips, które rozgrywają się wokół nas.
