Ta niewielka książka z rozmowami i szkicami Philipa Rotha o pisarzach jest zaskakująca i dla nas bardzo ciekawa. Pokazuje bowiem pisarza od mniej znanej strony – jako kogoś, kto próbuje zrozumieć historię i kulturę naszej części Europy.
Wrażliwość Filipowicza wyprzedzała swój czas i dlatego czytamy te opowiadania, jakby były pisane dla nas dzisiaj.
To jest pokusa, przed którą może stanąć każdy.
O Alfredzie Hayesie słyszeliśmy dotąd niewiele, jego nazwisko mówiło cokolwiek głównie maniakom kinowym.
Autor serii kryminalnej o komisarzu Montalbano zmarł trzy lata temu, ale do przetłumaczenia na polski pozostało jeszcze ponad dziesięć powieści z tego cyklu. „Świetlne ostrze” jest jedną z nich.
Akcja rozwija się niespiesznie, bo w gruncie rzeczy jest tylko pretekstem, osią, na którą Pomorski może nanizać swoje lęki i fascynacje.
Wielka moc jego poezji zupełnie nie zgadzała się z fizyczną posturą – kruchością i delikatnością sylwetki Bolesława Leśmiana.
Olśniewająca i poruszająca europejskie sumienie literatura.
To wielowątkowa i wciągająca opowieść o Polsce ostatnich dekad.
Debiutancka, nagrodzona w zeszłym roku Bookerem książka Douglasa Stuarta jest powieścią totalną, napisaną z żarliwością i tak też przetłumaczoną na polski.
Mało kto potrafi portretować współczesnych Polaków tak jak Janek Koza.
Prof. Izdebski dowodnie przekonuje, że mamy do czynienia ze swego rodzaju regresem w porównaniu z czasami PRL, co jest efektem presji „tronu i ołtarza”.
Bohater ponosi kolejne porażki, ale w tej batalii, której nie można wygrać, jesteśmy po jego stronie.
Jest w tym i nadwołżańsko-rosyjskie disco, i maryjski rap, i nawet hipsterskie praktyki ironicznego korzystania z peryferyjnego popu.
Solą archipelagu są wypowiedzi wypędzonych, osiedleńców i współczesnych kolonizatorów. To oni tworzyli współczesne wyspy.
Postaci u Sadulskiego nigdy nie zabierają głosu, ciągle ktoś mówi za nich, a autor w literaturze robi swój rzeszot, gęsto ją drążąc.
Letnie burze to idealna sceneria do czytania opowieści niesamowitych.
Lekturze „Agenta w terenie” towarzyszy nieodłączne poczucie straty.
Ta proza ma swój ciężar.
Ta powieść ma kilka planów.