Wszystkie rozważania Gospodinow podsumowuje pytaniami o to, czym dla pisarza jest pamięć, a czym nieuchronność końca, także końca książki.
Wystarczy kilka akapitów, by bez wahania rozpoznać literacki styl Marka Krajewskiego: elegancki, nieco akademicki, poparty drobiazgową kwerendą, pełen odniesień do filozofii, nauk ścisłych i filologii klasycznej.
Czasem możemy mieć tylko wrażenie nadmiernej gęstości tej prozy, w której wszystko staje się znaczące, a czasem chciałoby się zostać dłużej z jakimś bohaterem.
Encyklopedyczny rozmach tej książki i jej dociekliwość nie wykluczają lekkości pióra.
„Trzy tłumaczki” Krzysztofa Umińskiego to fascynująca opowieść o przekładzie, ale też o splotach polityki i kultury, o polskiej literaturze ubiegłego wieku, a przede wszystkim o poświęceniach, których czasem wymaga sztuka.
Ta książka jest przypowieścią o końcu świata.
Jest to studium przypadku człowieka zatrzaśniętego w neurozie, autobiograficzne w dużej mierze, i jednocześnie eksperyment literacki.
Ta intymna, powściągliwie autobiograficzna książka jest medytacją o życiu, śmierci i dzielącej je cienkiej granicy.
Korzeni zła trzeba szukać głębiej niż na ulicach zakazanych dzielnic.
Niczym wnikliwy psychoterapeuta, autorka analizuje filmy Holland pod kątem ukrytych głęboko treści. Odkrywcze i pouczające.
Surdykowski zaprasza nas do półonirycznej wyprawy do krainy wolnego ducha, gdzie nic nie jest oczywiste.
Napięcie między życiem wewnętrznym i zewnętrznym powoduje, że tę powieść też czyta się w napięciu.
Druga pełnowymiarowa powieść Agnieszki Jelonek przypomina rozciągnięte opowiadanie.
Autobiografia Woody’ego Guthriego „Bound for Glory” (taki jest jej oryginalny tytuł) z pewnością należy do kanonu tekstów kultury amerykańskiej.
Opowieść o słabej męskości, samobiczującej się i nieznośnej.
Przejmujący traktat o zmierzchu kultury i czarnych chmurach zbierających się nad światem.
Pojemne i kolażowe archiwum polskiej gwary.
Autorka planowała tę książkę przez kilkadziesiąt lat i szukała dla niej formy.
Klimat książek urodzonego na Alasce Davida Vanna jest arktyczny, nawet jeśli główną część akcji umieszcza pośród dziewiczych indonezyjskich wysp.
„Trąby jerychońskie” to literatura dogłębnie feministyczna.
