Recenzja książki: Jenny Offill, „Wydz. Domysłów”
Puzzle, które rozrzuca przed nami autorka, zapraszają do ich ułożenia.
Puzzle, które rozrzuca przed nami autorka, zapraszają do ich ułożenia.
Może warto by postarać się o biografię bis, która by te fascynujące meandry twórczości poddała wiwisekcji?
Dzieciństwo i wojna. Wydaje się, że już wiele powiedziano, ale książka Magdaleny Grzebałkowskiej pokazuje, jak bardzo jest to temat nieopowiedziany.
„Listowieść” to historia na nasze czasy – poruszająca temat aktywizmu ekologicznego, relacji ludzi z naturą, a wreszcie naszego na nią destrukcyjnego wpływu.
Chyba powoli widać przed literaturą w Polsce jakiś nowy zakręt – zakręt wywołany przez autorki piszące o mężczyznach.
Opowieść Barby jest niepokojąca i literacko doskonała, w tym wielka zasługa przekładu.
Takich rzeczy już się dzisiaj nie pisze: baśni, które mierzą się z pytaniami o początek i koniec. Albo po prostu: mitów.
Sigrid Nunez, zanim została znaną pisarką, była przez pewien czas asystentką Susan Sontag.
Kozacka książka, jak by to pewnie spuentowali jej młodsi bohaterowie.
Dla fanów twórczości obu gigantów prozy latynoamerykańskiej ta książka jest rodzajem apokryfu.
Jest to książka, która chce cały czas utrzymywać czytelnika w napięciu. Jednak nadmiar efektów wywołuje przeciwny skutek.
Po lekturze tej świetnej biografii trzeba przyznać Pilchowi rację.
Na lekcjach historii często zdumiewa pewność, z jaką rozmawia się o przeszłości.
Pasolini zdołał dotrzeć do przedsionka fascynującego go piekła.
Miało być przewrotnie, wyszło manierycznie.
Tutaj wszystko może się zdarzyć, a kura bez głowy i siekiera z okładki też mają w tych opowieściach swoje miejsce.
Świetna mieszanka eseju i humoru.
Wybitny kompozytor, pan z klasą, urodziwy i elegancki, wywodzący się z Kresów kosmopolita i patriota zarazem, dyrektor Konserwatorium Warszawskiego i idol muzycznej młodzieży.
Trzeba mieć w sobie odrobinę szaleństwa, aby napisać reportaż będący zapisem choroby w formie poematu.
Robert Walser miał wielkie upodobanie do wszelkiej małości – zajmowały go postacie marginalne, poboczne, a pod koniec życia opisywał ulotne historie takich bohaterów miniaturowym pismem.