Książka nie jest wegetariańską agitką, to opisana z naukową precyzją podróż przez historię, która zaczyna się przed milionami lat.
Choć miejscami autor niebezpiecznie zbliża się do wyświechtanych truizmów, to za każdym razem zbija patetyczny ton swojej opowieści subtelną grą z czytelnikiem.
Wiele z tych wierszy dogonił czas, one są właśnie na dziś.
Nie zawsze są to ściśle rozważania o ciele, ciało pojawia się tu czasem tylko przy okazji.
Ta „wesoła fantazja na temat Dvořáka” – jak brzmi podtytuł – zdaje się ukonorowaniem pasji muzycznej Škvoreckiego.
„Złe” to opowieść o piekle, jakim może być rodzina, ale chyba przede wszystkim o tym, jak lokalna społeczność to piekło innym może zgotować.
Powieść jest ostrzeżeniem. Podobnie jak popularny serial „Black Mirror”. I nie jest to przyjemna książka – chce się uciec od tego języka.
Głośny powieściowy debiut szwedzkiej dziennikarki Marie Bennett, rozgrywający się w czasie drugiej wojny światowej, łączy wątki szpiegowskie i romansowe.
Kiedy już czytelnik odłoży „Szczęśliwe wyspy” na półkę, pozbawione sentymentalizmu obrazy raju ginącego pod hałdami śmieci uparcie powracają i bodą jego jaźń.
Nowa książka Piotra Pytlakowskiego nie opowiada o mafii, nie ma też związku z dziennikarstwem śledczym, z którym jest kojarzony dziennikarz POLITYKI.
Autor rysuje Polskę peryferyjną, gdzie sukces oznacza willę na bogato, a lokalna władza boi się reakcji proboszcza.
Książka zawiera dziesięć niepublikowanych dotąd w polskim tłumaczeniu felietonów z ostatnich lat.
Chociaż kierowana do dzieci w wieku szkolnym, porusza tematy fundamentalne.
W tej opowieści Larkina znajdziemy bogactwo uczuć, od rozczarowania i nudy po zaskakującą czułość.
Do dziś na rynku sztuki funkcjonuje nisza umożliwiająca kolekcjonerom z Rosji, ze Stanów Zjednoczonych nabycie porcelany będącej efektem niewolniczej pracy.
Warto odrobić tę lekcję z Pollackiem.
Najlepsze w książce są uważne zapisy bogactwa codziennych zdarzeń.
Powiedzieć, że Wojciech Młynarski to wybitny autor piosenek, to nic nie powiedzieć.
Utwór niemal pozbawiony ironii i pozostający, obok „Drugiego dziennika”, najbardziej ciemną, a jednocześnie najbardziej intymną spośród książek tego autora.
Jeden z najwybitniejszych stylistów języka polskiego, a jego staroświeckie frazy okazują się niebywale świeże i trafne.
