Recenzja książki: Maciej Miłkowski, „Trzeci dzień świąt”
Po wydanej przed kilkoma laty powieści „System Sulta” Maciej Miłkowski wraca do krótkich form.
Po wydanej przed kilkoma laty powieści „System Sulta” Maciej Miłkowski wraca do krótkich form.
Ten literacko-graficzny leksykon jest przy okazji nie tyle atlasem geograficznym, ile historycznym.
Autorskie podsumowanie roku w literaturze światowej.
Autorskie podsumowanie roku w polskiej literaturze.
Zagadka Zinnemanna polega na tym, że urodził się w 1907 r. w Rzeszowie, a przez długie lata oficjalna wersja jego biografii podawała jako miejsce jego urodzenia Wiedeń lub Austrię. Dlaczego?
Teczki zgromadzone w ramach „Hiacynta” wciąż są utajnione i kto wie, czy nie studiują ich dzisiejsi stróże moralności?
Gdzie szukać praźródeł fenomenu disco polo? Kiedy ludowość stanowiła u nas obciążenie, a kiedy obiekt fascynacji i powód do dumy? I czy dzisiejsze koncerty w rodzaju „Murem za polskim mundurem” mogą mieć coś wspólnego z czasami, gdy różne nurty kultury popularnej „stanowiły mniej lub bardziej jawny wehikuł propagandy”?
Opowieść Bajona ma takie zadanie, żeby, zgodnie z kodeksem romantycznym – sprawiedliwości stało się zadość, nie szkodzi, że świadkiem jest tylko literatura i potwór z zaświatów.
Myliłby się ten, kto mógłby pomyśleć, że z polską okładką książkową jest kiepsko. Nic takiego! „Książka po okładce” udowadnia, że dawno nie było tak dobrze.
Marcisz polską Rooney nie jest, choć umie pisać z wdziękiem i przyjemnym sentymentalizmem.
Najbardziej w tej książce przerażające jest to, jak bardzo staje się aktualna.
Potoczystości języka Franzena, jego humoru i błyskotliwości nie znajdziemy zbyt wiele w polskim przekładzie.
Königsberg, Kionigsbierg, dla Polaków przez lata Królewiec, dawniej stolica Prus Wschodnich, dziś obwodu kaliningradzkiego.
Pod koniec Roku Stanisława Lema ukazuje się chyba najdalej jak dotąd idąca jego biografia.
Opowieść o sile pamięci, zarówno indywidualnej, jak i zbiorowej.
Niestety, „Mistrzyni” to zmarnowany potencjał na wspaniałą herstorię.
To nie jest książka, która ma oskarżać i otwierać dawne rany – i tak wiele nienawiści jest dziś wokół.
Fikcja miesza się z rzeczywistością, a wyobraźnia pisarska nie przestaje pracować na najwyższych obrotach.
„Praca i inne grzechy” to książka dość melancholijna i w jakiś sposób wzruszająca.
Powieść Siri Hustvedt opowiada o budzącym się gniewie kobiet i o literaturze jako drodze do zrozumienia swojego życia i duchów przeszłości.