Pisarka mnoży kolejne tematy i niekiedy tylko ślizga się po ich powierzchni, zostawiając w czytelniku uczucie – nomen omen – niedostatku.
Ta historia staje się opowieścią o tym, jak można stracić kontrolę nad swoim życiem.
W „Ucieczce od bezradności” Tomasz Stawiszyński kładzie na psychoanalitycznej kozetce everymana, który rozpaczliwie próbuje dopasować własne życie do obowiązujących wzorców społecznych i kulturowych.
Prozatorski debiut Quentina Tarantino to rozwinięcie wątków z jego ostatniego filmu.
Autor podsuwa czytelnikowi słuszne sądy, które mu się spodobają. I to może budzić dystans, bo nie każdy czytelnik lubi, żeby go brać pod włos.
Pośpiesznie zszyte szwy opowieści rozchodzą się, kiedy bardziej zastanowimy się nad tą historią.
Powrót do tego, co ukryte, zasłonięte, niemal zupełnie wymazane, po to, by nadać sens przeszłości.
„Dzikie żądze” czytają się świetnie.
W „Ostatnich ludziach” Maciej Jakubowiak przypomina, że koniec świata zaprzątał ludzkie umysły od zarania dziejów.
Atwood rozprawia się z romantycznym dziedzictwem i z powinnościami pisarzy.
Atak na WTC to spełnienie czarnego snu ekspertów od terroryzmu, których dziś można tylko bezradnie cytować.
Książka Łukasza Barysa to opowieść o Pabianicach od strony kości i bez wątpienia jeden z najciekawszych debiutów tego roku.
Na uwagę zasługuje ukryty w opowieściach biograficznych i odniesieniach do piosenek dialog ojca z synem.
Ekscytująca rozrywka, zaprzęgnięta, by podjąć z nami zajmującą dyskusję.
Ta książka przypomina sałatkę imieninową, w której część składników pochodzi z poprzednich dni.
Dostajemy dogłębną wiwisekcję wszystkich odcieni relacji matka i syn.
Ten album jest prawdziwym pomnikiem – szczerą opowieścią o Stoczni i o współczesnej Polsce.
Kipiąca cynizmem, prześmiewcza powieść Thompsona to znakomita rozrywka.
Przez sporą część trwającej już blisko siedem dekad imponującej kariery filmowej Clint Eastwood, mimo łatki czołowego maczysty Hollywoodu, był odbierany jako ideał amerykańskiego mężczyzny.
Domenico Starnone będzie w tym roku gościem festiwalu Literacki Sopot, a my, po bardzo dobrych „Sznurówkach” i ciekawym „Psikusie”, dostajemy po polsku „Wyznanie”.
