Recenzja książki: Kazuo Ishiguro, „Klara i słońce”
W pierwszej po przyznaniu mu Nagrody Nobla powieści Kazuo Ishiguro mierzy się z tematem sztucznej inteligencji.
W pierwszej po przyznaniu mu Nagrody Nobla powieści Kazuo Ishiguro mierzy się z tematem sztucznej inteligencji.
Fascynująca opowieść o kryzysie, politycznym i duchowym, jakiego wraz z Sycylią doświadcza cała Europa.
Po lekturze tej książki oglądanie może być nieco innym doświadczeniem.
Fazy trzeźwienia opisuje jako rodzaj żałoby po poprzednim życiu, w którym ciągle było się tym zranionym dzieckiem.
Liczy się umiejętność wydobywania z pamięci ważnych momentów – w tej rozmowie to się znakomicie udało.
Patriarchalny układ ciągle trzyma się mocno.
Jest to dzieło olbrzymie, nie tylko objętościowo.
Świat powieści okazuje się szokująco mały.
Zaglądając do kuchni Havla, możemy poznać jego gastronomiczne upodobania, te z kolei powiedzą nam coś o realnej twarzy socrealizmu.
Gdybyśmy tę książkę czytali przed „Normalnymi ludźmi”, prawdopodobnie sposób narracji wydawałby się ciekawszy.
Oddychają, śpiewają, są w ciągłym ruchu, a przede wszystkim reagują – bardzo czule – na zmiany w swoim otoczeniu.
Nowa książka poświęcona noblistce nosi podtytuł „biografia wewnętrzna”, który sygnalizuje, że to wyprawa w poszukiwaniu psychogramu Wisławy Szymborskiej.
Powieściowy debiut Piotra Fiedlera zaczyna się jak „Ślepnąc od świateł” Jakuba Żulczyka. Nocne życie warszawskie, kluby, brud, narkotyki i seks. Wszystko to – zwłaszcza w obliczu pustego placu Zbawiciela i braku nocnego życia miasta – brzmi z początku zachęcająco.
Tak subtelna proza ma niezwykłą moc rażenia.
Niejednokrotnie ściskają za gardło relacje, z których człowiek dowiaduje się, jak ciężko było rozpoczynać nowe życie.
Po zamknięciu tej powieści pozostaje się z wieloma pytaniami i niepokojem.
W centrum powieściowego debiutu warszawskiej pisarki jest owiany tajemnicą Wielki Projekt i Instytucja, która rozdaje wszystkie karty, decyduje o czyimś być albo nie być – o karierze.
Zbiór opowiadań „Cerebro” to czwarta już książka Andrija Bondara, która ukazuje się w polskim tłumaczeniu.
Pora pożegnać Utopka. Nikt już nie będzie tak opowiadał historii.
Dostajemy porywającą opowieść o życiu, w którym nic nie ma, ale które mimo to wydaje się pełne.