Recenzja książki: Robert Walser, „Jakob von Gunten. Dziennik”
Robert Walser miał wielkie upodobanie do wszelkiej małości – zajmowały go postacie marginalne, poboczne, a pod koniec życia opisywał ulotne historie takich bohaterów miniaturowym pismem.
Robert Walser miał wielkie upodobanie do wszelkiej małości – zajmowały go postacie marginalne, poboczne, a pod koniec życia opisywał ulotne historie takich bohaterów miniaturowym pismem.
Autor, estetykę grozy splata z kryminałem.
Ta wielowarstwowa opowieść porywa jak strumień aż do ostatniego obrazu.
Jest to po prostu wspaniała literatura.
Książka ma szaloną ambicję nie tylko przyjrzenia się kanonowi z polskiej perspektywy. Jest to również pozycja świadomie prowokacyjna.
Autorka zachęca do przyjrzenia się szwedzkiej samotności – niewykluczone, że po tej stronie Bałtyku przyda nam się ta lekcja.
W pierwszej po przyznaniu mu Nagrody Nobla powieści Kazuo Ishiguro mierzy się z tematem sztucznej inteligencji.
Fascynująca opowieść o kryzysie, politycznym i duchowym, jakiego wraz z Sycylią doświadcza cała Europa.
Po lekturze tej książki oglądanie może być nieco innym doświadczeniem.
Liczy się umiejętność wydobywania z pamięci ważnych momentów – w tej rozmowie to się znakomicie udało.
Fazy trzeźwienia opisuje jako rodzaj żałoby po poprzednim życiu, w którym ciągle było się tym zranionym dzieckiem.
Jest to dzieło olbrzymie, nie tylko objętościowo.
Patriarchalny układ ciągle trzyma się mocno.
Świat powieści okazuje się szokująco mały.
Gdybyśmy tę książkę czytali przed „Normalnymi ludźmi”, prawdopodobnie sposób narracji wydawałby się ciekawszy.
Zaglądając do kuchni Havla, możemy poznać jego gastronomiczne upodobania, te z kolei powiedzą nam coś o realnej twarzy socrealizmu.
Oddychają, śpiewają, są w ciągłym ruchu, a przede wszystkim reagują – bardzo czule – na zmiany w swoim otoczeniu.
Nowa książka poświęcona noblistce nosi podtytuł „biografia wewnętrzna”, który sygnalizuje, że to wyprawa w poszukiwaniu psychogramu Wisławy Szymborskiej.
Powieściowy debiut Piotra Fiedlera zaczyna się jak „Ślepnąc od świateł” Jakuba Żulczyka. Nocne życie warszawskie, kluby, brud, narkotyki i seks. Wszystko to – zwłaszcza w obliczu pustego placu Zbawiciela i braku nocnego życia miasta – brzmi z początku zachęcająco.
Tak subtelna proza ma niezwykłą moc rażenia.