Recenzja książki: Italo Calvino, „Po co czytać klasyków?”
Calvino jest w Polsce wznawiany i kochany. Ale jego eseistyka pozostaje mało znana.
Calvino jest w Polsce wznawiany i kochany. Ale jego eseistyka pozostaje mało znana.
Kilka lat temu Radosław Młynarczyk odkrył i opublikował młodzieńczą prozę Marka Hłaski „Wilk” i jego juwenilia, a teraz wydał znakomitą biografię tego pisarza.
Sumińska po raz kolejny podejmuje bezkompromisową walkę o prawa zwierząt do godnego życia, niepowierzchownie wpisującą się w obecną dyskusję wokół „5 dla zwierząt”.
Opowiadania Igora Jarka rozgrywają się głównie w Nowej Hucie, ale mogłyby dziać się wszędzie w Polsce.
Opowiadania Kereta są niczym historie snute przez kogoś, kto, lekko wstawiony, dosiadł się do nas przy barze.
Kryminał w starym stylu.
Jest to poezja namiętnie związana z życiem i muzyką, która wybucha tuż za ogrodzeniem cmentarza.
Debiutancka książka Chamiera-Gliszczyńskiego jest jak odnalezione dzieło czasów międzywojnia.
Wybitni myśliciele zasługują na świetnych biografów.
Śląsk jest znakomitym materiałem na powieść. Albo nawet sam w sobie jest powieścią.
Ta powieść jest duszna w rytmie i w swojej cielesności.
Saga rodzinna opowiedziana przez kronikarza, który jest jednocześnie kpiarzem.
Książka Waldemara Kuligowskiego jest tabletką, która powinna być przepisywana homofobom i transfobom na receptę.
Prawdziwe historie z czasu okupacji mogą wydawać się gotowym tematem literackim.
Społeczne zmiany, których pragnął Dazai, miały nadejść dopiero kilka lat po jego śmierci.
Opowiadania Huellego rozpięte są wokół spraw ostatecznych, czasem czuć w nich tęsknotę za cudem odrodzenia.
Bezkompromisowy i rewolucyjny, a równocześnie pełen uważności na los jednostki esej.
Książka Ewy Winnickiej i Dionisiosa Sturisa to niebywale precyzyjna reporterska robota.
Sedaris jest zarazem śmieszny i straszny.
W powieści kanadyjskiego pisarza Nicolasa Dicknera daje znać jego słabość do awanturniczych przygód.