Powieść Siri Hustvedt opowiada o budzącym się gniewie kobiet i o literaturze jako drodze do zrozumienia swojego życia i duchów przeszłości.
Czyż spełnienie czyichś marzeń po jego śmierci nie będzie naszym wspólnym, podwójnym zwycięstwem?
Plotki o tym, że Anda Rottenberg gotuje, i to con amore, jakiś czas temu rozeszły się po kraju lotem błyskawicy. Niektórych to zdumiało. No ale cóż w tym dziwnego, że znakomita znawczyni sztuki współczesnej zajmuje się także sztuką kulinarną?
Jako czytelniczka, po zakończeniu tej opowieści chciałabym zacząć ją czytać na nowo, bo „w nocy każda krew jest czarna”.
Znakomity historyk i teoretyk literatury, ale też ceniony prozaik Michał Głowiński w „Tęgich głowach” portretuje zmarłych w ostatnich dziesięcioleciach 58 humanistów – uczonych, pisarzy, dziennikarzy, społeczników.
Opowieść miejscami zachwycająca, miejscami nierówna, ale przede wszystkim wciągająca i bardzo odważna.
Lektura „Sielanek” może przypominać podróż w czasie.
Ta pięknie wydana książka w pierwszej czytelniczej reakcji zostanie odebrana niechybnie jako rodzaj literackiego żartu, dodatkowo podkreślonego groteskowo-ironicznymi ilustracjami.
To jest książka wściekła. Zwrócona nie przeciwko śmierci, ale przeciwko umieraniu w Polsce, dzisiaj. Przeciwko instytucjom, oddziałowi opieki paliatywnej, ale i Kościołowi katolickiemu.
Proza Słowik doskonale wpisuje się w debatę nad rolą człowieka w ekosystemie.
„Heksy” to powieść pełna gniewu, a raczej „wkurwu”, do tego niewątpliwie słuszna w wymowie, bo wprost nazywa i piętnuje dziejową niesprawiedliwość.
Dawid Grosman jest pisarzem, który zapuszcza się w coraz to nowe rejony żydowskiego doświadczenia, każda kolejna książka jest inna.
„Centrala Europa” uświadamia, że historia i polityka, zwłaszcza polityka wojenna, bywają rodzajem sztuki.
Gogola nazywa Słowaków bliskimi Innymi i właśnie ich próbuje Polakom opowiedzieć.
Emmanuel Carrère w wywiadach promujących powieść powtarzał, że opisana historia nie jest całą prawdą, premiera „Jogi” wywołała jednak we Francji skandal.
„Opowieść…” jest filozoficznym esejem o umieraniu i stracie, odchodzeniu ciała, umysłu, dzieła.
Grzegorz Uzdański znany jest z tego, że na facebookowej stronie „Nowe wiersze sławnych poetów” potrafi odtworzyć każdą poetycką dykcję.
Czyta się to z rosnącą ciekawością, mimo że główny bohater – niemający szczęścia do stabilizacji, może zbyt wszechstronny, a może też sfrustrowany szklanym sufitem ówczesnej polskiej sceny – często znika nam tu z pola widzenia.
Cztery lata temu ukazały się po polsku „Zapiski z domu wariatów” Christine Lavant, a teraz dostajemy trzy prozy, których bohaterami są dzieci.
Ta historia staje się opowieścią o tym, jak można stracić kontrolę nad swoim życiem.
