Remigiuszowi Mrozowi zdarzały się wycieczki w stronę innych niż kryminał gatunków literackich, teraz postanowił poeksperymentować z językiem.
Pierońsko dobra powieść.
Boni opowiada o utopijnym projekcie idealnego miasta położonego w Indiach – Auroville.
Chyba każdy, kto miał szczęście poznać zmarłą w ubiegłym roku Marię Iwaszkiewicz lub czytał kiedyś jej wspomnienia, przyzna, że jednym z najważniejszych dla niej słów było słowo pamięć.
Książka składa się ze wspomnień, migawek i wywiadów.
Marietta Czudakowa nazywana jest w Rosji „strażniczką Bułhakowa”, gdyż przez lata zajmowała się archiwum autora, Mistrza i Małgorzaty”, a ukoronowaniem jej pasji stała się ta, wydana w 1988 r. i uznawana za kanoniczną, biografia pisarza.
Szczery obraz prowincji, pokazanej bez upiększeń, bez fasady odmalowanych ryneczków, ale też bez epatowania brzydotą, bezguściem czy kulturową egzotyką.
PRL jest siermiężny i szary, choć czy żyjąc w nim, naprawdę odczuwało się nieustanną szarość?
Powieść Usón brawurowo łączy przeciwieństwa i powinowactwa i pokazuje, jak literatura i sztuka splatają się z życiem.
To jedna z ostatnich książek, jakie napisał w swoim długim życiu zmarły w styczniu tego roku wybitny francuski historyk.
Zklinanie rzeczywistości to nasza specjalność. A na dodatek nierzadko staje się ono podstawą wielu niezłych opowieści.
Autorka pokazuje pazur i z całą mocą nawołuje do buntu, dając prosty, pozytywny przekaz.
Autobiograficzny esej nagrodzony w 2016 r. National Book Critics Circle Award for Criticism.
Oprócz szalonej wyobraźni znajdziemy tu też szalone poczucie humoru.
O Jeleńskim wiedzieliśmy już od dawna i to sporo, choćby z lektury jego korespondencji z Miłoszem, Czapskim, Iwaszkiewiczem, Gombrowiczem.
Najnowsza powieść w dorobku Jakuba Ćwieka (blisko trzydzieści książek, w większości fantastycznych) jest jednocześnie jego najbardziej osobistym tekstem, jak i najbardziej kingowskim w duchu.
Przekleństwem Oświęcimia jest to, że jest miastem wyjątkowym, a bardzo chciałby być miastem zwyczajnym.
Jeśli po przeczytaniu popadniemy w „nerwicę ekologiczną”, to znak, że jesteśmy na dobrej drodze do wyzwolenia Ziemi spod dyktatu śmieci.
Powieść Sebastiana wnikliwie analizuje antysemityzm.
Rozmówczynie Sutowskiego od lat z uwagą punktują słabości instytucji publicznych w Polsce.
