Niezwykła to sytuacja, gdy dwie wydane w odstępie dwóch dni powieści, powstające niezależnie u różnych wydawców, w zasadzie wzajemnie się uzupełniają, i choć bronią się jako samodzielne historie, najpełniej wybrzmiewają wspólnie.
Jarosław Mikołajewski opisuje swoją obsesję związaną z postacią Zuzanny Ginczanki i jej poezją, tropi jej ślady, rozmawia z ludźmi, którzy ją znali.
Seria wydawnicza Biblioteki Narodowej z białą okładką z charakterystycznym wieńcem laurowym obchodzi 100-lecie istnienia.
Jest to powieść w równym stopniu świadomie staroświecka, co nowoczesna, a jednocześnie rozgrywająca się jakby poza czasem.
Zwraca uwagę lekkość pióra.
To nie jest poradnik alternatywnych metod leczenia, tylko książka-sprzeciw wobec znikania, ale też nadmiernej uległości w obliczu systemu.
Wielka frajda czytelnicza!
W najnowszej rodzimej literaturze wątek obywatelskiego przebudzenia rzadko się pojawiał.
Książka, która ukazała się w Anglii na półwiecze wydarzeń, jakie opisuje, teraz pojawia się u nas.
Suszczyńska dobrze balansuje między humorem a smutkiem.
Najnowsza książka prozatorska Jerzego Pilcha „Żółte światło” wpisuje się doskonale w nowy etap twórczości tego autora.
King, jak to ma ostatnio w zwyczaju, wyprowadza przy okazji parę ciosów wymierzonych bezpośrednio w Donalda Trumpa, ale jego książka jest przede wszystkim metaforą wadliwego systemu.
Autoetnografia uprawiana przez Reimann pozwala uchwycić proces dochodzenia do samoakceptacji.
„Kot niebieski” to książka wielowarstwowa, wieloznaczna, nieco stylizowana i niemal filozoficzna.
Książka przybliża skomplikowaną drogę artysty.
Obraz jedynego w swoim rodzaju twórczego szaleństwa.
Inspirujące źródło wiedzy o absurdach i paradoksach słusznie minionej epoki.
Ta opowieść, plastyczna i poruszająca, ale nie bolesna, pozostawia jednak pewien niedosyt.
Disco polo staje się tematem poważnej publicystyki kulturoznawczej.
Dwa niezwykle elegancko wydane tomy ukazują nam słynnego reżysera jako człowieka sztuki.