Codzienność za murami szpitala psychiatrycznego eksplorują chętnie zwłaszcza filmowcy i twórcy horrorów, bo to miejsce niebudzące pozytywnych skojarzeń.
Ta książka, uznawana za jedną z najbardziej pogodnych i figlarnych w dorobku Pereca, ukazała się w 1974 r., cztery lata przed monumentalnym dziełem „Życie. Instrukcja obsługi”.
W swojej powieści Wojciech Nowicki zgłębia tajemnicę dromomanii, kompulsywnej potrzeby wędrowania.
Teksty Barbary Sadurskiej, laureatki nagrody Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania, mogą zrazu wpędzić w poczucie konfuzji.
Wspaniale zamykać książkę z poczuciem, że ta historia toczy się dalej. Czekałam na taką powieść.
Właściwie należałoby ten wywiad z Muńkiem Staszczykiem czytać od zamieszczonej na końcu informacji, że bohater leży w londyńskim szpitalu po wylewie.
To książka złożona z wywiadów i wydana na 80. urodziny aktora.
Życie Boznańskiej skrywa mgła jakiejś niemożliwej do rozszyfrowania tajemnicy.
Paweł Goźliński oddaje w ręce czytelnika powieść o starszym, ale mniej znanym bracie Józefa.
Niezwykła to sytuacja, gdy dwie wydane w odstępie dwóch dni powieści, powstające niezależnie u różnych wydawców, w zasadzie wzajemnie się uzupełniają, i choć bronią się jako samodzielne historie, najpełniej wybrzmiewają wspólnie.
Problem polega na tym, że ta powiastka składa się niemal z samych grepsów i aluzji.
Jarosław Mikołajewski opisuje swoją obsesję związaną z postacią Zuzanny Ginczanki i jej poezją, tropi jej ślady, rozmawia z ludźmi, którzy ją znali.
Seria wydawnicza Biblioteki Narodowej z białą okładką z charakterystycznym wieńcem laurowym obchodzi 100-lecie istnienia.
Jest to powieść w równym stopniu świadomie staroświecka, co nowoczesna, a jednocześnie rozgrywająca się jakby poza czasem.
Zwraca uwagę lekkość pióra.
To nie jest poradnik alternatywnych metod leczenia, tylko książka-sprzeciw wobec znikania, ale też nadmiernej uległości w obliczu systemu.
Wielka frajda czytelnicza!
W najnowszej rodzimej literaturze wątek obywatelskiego przebudzenia rzadko się pojawiał.
Książka, która ukazała się w Anglii na półwiecze wydarzeń, jakie opisuje, teraz pojawia się u nas.
Suszczyńska dobrze balansuje między humorem a smutkiem.
