Recenzja książki: Didier Eribon, „Powrót do Reims”
Traktat moralny naszych czasów.
Traktat moralny naszych czasów.
Dawno się tak nie śmiałam podczas czytania.
Ponad 100 gości, aż 80 spotkań z pisarkami i pisarzami oraz 25 festiwalowych premier.
Tytułowe opowiadanie ukazało się w końcówce 2017 r., najpierw na łamach amerykańskiego magazynu „New Yorker”. I choć to krótka historia o randkowaniu w czasach wiadomości tekstowych, budowaniu relacji raczej we własnej głowie niż w rzeczywistości, to jej sukces trudno podważyć.
Nie jest to opowieść wyłącznie o autorze „Małej apokalipsy”, ale o całej rodzinie Konwickich i przyjaciołach.
Mocne, osadzone w życiowym konkrecie, a jednocześnie szalenie poetyckie. Elegia o śmietniku życia.
Opisy piekielnej nudy kontrastują z kwiecistością języka, którego szczegółowość staje się miejscami poetycka.
W eseju Wilde’a indywidualizm to najważniejsze przesłanie Chrystusa.
Opowieść o czterech ścianach: drewnianych, z czasem murowanych, wbudowanych w krajobraz wsi.
Książka o spotkaniu kobiet z miasta z kobietami ze wsi.
Autorka znakomicie pokazuje duszną, podszytą erotyzmem relację czworga dorosłych, obserwowanych przez dziecko i dorastającą dziewczynę, której Floryda wydaje się miejscem pełnym splendoru.
Autorka w poetycki wręcz sposób opisuje przestawianie się na inny tryb życia, który w Orzeszkowie wciąż jeszcze dyktowany jest przez rytm przyrody i prawosławny kalendarz liturgiczny.
Są tu opowieści o polskiej tradycji i cudowna słowna szermierka. W tym tyglu anegdoty wszystko miesza się w sposób przewrotny i śmieszny.
Kolejny dowód na to, że film budzi tyle żarliwych kłótni i różnic zdań jak żadna inna forma sztuki.
Niepokojąca, wizyjna, a przy tym diablo śmieszna powieść Antrima to na poły portret współczesnej Ameryki, na poły zaś dystopia, wykorzystująca motywy z Kafki, Huxleya czy Goldinga.
Øyehaug trochę mruga okiem do czytelnika, ale też serio mówi, że czas męskich narracji się skończył, że teraz pora na kobiecą opowieść.
Historia nie ma żadnej fabularnej dynamiki, obraca się wokół mikrohistorii z życia bohaterek ujętych w balladowo-prorocką opowieść
Ten zbiór drobin stał się źródłem, z którego czerpią nieustająco inni pisarze.
Autor jest wytrawnym stylistą, który z prowincjonalnego kiczu wyczarowuje nadzwyczajne zdania.