Jest w tym i nadwołżańsko-rosyjskie disco, i maryjski rap, i nawet hipsterskie praktyki ironicznego korzystania z peryferyjnego popu.
Postaci u Sadulskiego nigdy nie zabierają głosu, ciągle ktoś mówi za nich, a autor w literaturze robi swój rzeszot, gęsto ją drążąc.
Letnie burze to idealna sceneria do czytania opowieści niesamowitych.
Lekturze „Agenta w terenie” towarzyszy nieodłączne poczucie straty.
Ta powieść ma kilka planów.
Ta proza ma swój ciężar.
Anna Cieplak ma talent do opisywania codzienności.
Największą zaletą książki jest to, że wręcz zmusza do przesłuchania od nowa dyskografii milczącego od lat bohatera.
Kańtoch biegle wykorzystuje kryminalną konwencję, by opowiedzieć o kruchości budowanych na kłamstwie rodzinnych relacji.
Każdy z tych, co w Izbicy niegdyś żyli i pomarli, miał imię i nazwisko. Wielką zatem zasługą Hetmana jest to, że nam te imiona i ich losy przywraca.
Wybrane przez Illga wiersze mają za temat niedogmatyczną metafizykę, tajemnicę istnienia i tworzenia, buddyjską z ducha „uważność”, która widzi rzeczywistość jako egzystencjalną wspólnotę ludzi, zwierząt i przyrody.
Chyba nikt jeszcze tak pięknie nie pisał o tym, co brudne, złe i cuchnące gnojem.
Łatwo poddać się literackiemu głosowi szwedzkiej autorki, bo jego siła jest z niczym nieporównywalna.
Opowieść o pułapkach tożsamości i narodowości.
Autobiografię w sensie ścisłym, a nawet umownym” Jerzy Pilch zapowiadał od lat.
Wielką przyjemnością jest wejście w świat tak misternie stworzony.
Autor nierozłącznie kojarzony z Barceloną zmarł nagle przed rokiem i nie doczekał premiery tego zbioru, który miał puentować i symbolicznie domykać jego słynny cykl o Cmentarzu Zapomnianych Książek.
Doświadczenia nieheteronormatywnych więźniów mogą wreszcie stać się częścią polskiej pamięci o II wojnie światowej.
Można to czytać na wiele sposobów, często też czytelnik razem z bohaterem staje oniemiały i bezradny.
Praga nie jest magiczna, jak nam wmawiają przewodniki turystyczne, jest realna do bólu.
