To druga reporterska książka Aleksandry Lipczak o Hiszpanii, tym razem południowej, i pełnej sprzeczności widocznych już na pierwszy rzut wprawnego oka. Które Lipczak niewątpliwie ma.
Oto jedna z najszybszych reakcji pisarskich na pandemię: „Przebłyski” Zadie Smith, które dzięki pracy aż dziewięciorga tłumaczy dostajemy niedługo po światowej premierze.
Akcja „Królestwa” toczy się co prawda w Norwegii, ale ta powieść to – na każdym poziomie – hołd złożony amerykańskiej literaturze gatunkowej.
Rok 2020 jest u nas rokiem Eliota Weinbergera.
„Telegraph Avenue” obwołano „wielką amerykańską powieścią”. Jak na wielkie dzieło powieść Michaela Chabona jest jednak stosunkowo kameralna.
Książka brytyjskiej dziennikarki, feministki i działaczki społecznej Caroline Criado Perez (rocznik 1984), wywołała na świecie niemałe zamieszanie.
Nie jest to pierwsza książka-wariacja na temat kebaba i nie jest to książka, która wyjaśnia jego fenomen.
Końcowe zapiski, świadectwo pierwszych dni pandemii, stają się gorzką puentą pamiętnika, a zarazem krokiem w przyszłość naznaczoną niepewnością.
Warmia jest skalistą wyspą zawieszoną w powietrzu na sznurach wyplatanych z traw i wyschniętych zbóż” – zaczyna się jedna z części tej opowieści o Warmii.
Czytając o doktór Zofii Sadowskiej, trudno przegnać myśl o świeżej sprawie Margot czy o łamiącej seksualne tabu Michalinie Wisłockiej.
Taka mała forma czasem daje więcej do myślenia niż niejedna powieść.
Sztuka zawsze towarzyszyła realnemu życiu.
Świat książki bez Mroza na pewno byłby uboższy.
To, co wyróżnia Geissler, to forma, łącząca dziennikarski reportaż i literackie instrumentarium.
Jodełka dała się już poznać jako autorka kryminałów z pogłębionymi wątkami psychologicznymi i ciekawymi portretami kobiet.
Słyszymy głosy prawdziwych ludzi, którzy opowiadają o tym, co niewyobrażalne, i o czym trzeba wiedzieć.
Autor w swojej książce pokazuje jak wszyscy jesteśmy związani na poziomie globalnym, a zarazem jak nasze relacje stają się coraz bardziej szczątkowe, a nasze egzystencje – samotne.
Ta niepozorna książeczka w istocie jest klinicznym studium samonapędzającego się koszmaru.
Powieść jest rodzajem ballady, cała przeniknięta jest muzyką.
Remigiuszowi Mrozowi zdarzały się wycieczki w stronę innych niż kryminał gatunków literackich, teraz postanowił poeksperymentować z językiem.
