Recenzja książki: J.M. Coetzee, „Śmierć Jezusa”
Trzecia i ostatnia część cyklu Coetzeego – po „Dzieciństwie Jezusa” i „Latach szkolnych Jezusa” – to lektura konsternująca.
Trzecia i ostatnia część cyklu Coetzeego – po „Dzieciństwie Jezusa” i „Latach szkolnych Jezusa” – to lektura konsternująca.
Zabrakło poetki Bożeny Keff. I coraz częściej brakuje.
Bohaterką trzeciej powieści Elise Karlsson jest Emma, która po serii tymczasowych prac i pustych przebiegów znajduje zatrudnienie w dużej korporacji.
„New York Times” nazwał Rooney „pierwszą wielką pisarką milenialną”, wydawca promował ją jako „Salingera pokolenia Instagrama”, nazywano ją też „Jane Austen prekariatu”.
„Ciemność i partnerzy” to kolejna próba zmierzenia się jednego z najważniejszych obecnie litewskich pisarzy ze skomplikowaną historią swojego kraju.
Stiepanowa ma poczucie klęski, ale ta książka jest wielkim bogactwem.
Jeśli ktoś się w tym szaleństwie odnajdzie, będzie zachwycony.
Matki, znów na pierwszym planie, umęczone, ale z nadzieją, że będzie lepiej, ojcowie gdzieś w cieniu.
To wielowymiarowy portret inteligencji – nie tylko tej z początków XX w. – i rodzącej się klasy średniej.
Ludwik Stomma jest niezmiernie hojny i nie odkłada żartów, przypowieści, anegdot na zaś.
Dla polskiego czytelnika obraz Koreańczyków, narodu, który żyje z głębokim poczuciem historycznej krzywdy, może się okazać nie tylko ciekawy, ale też bardzo znajomy.
Książka uświadamia, że nie mamy innej drogi, jak cicha rewolucja empatii.
To ciekawy zabieg fabularny w dobie #MeToo, wynikający też wyraźnie z potrzeby (i braku) dialogu pokoleń.
Głęboki dialog o sztuce i życiu duchowym.
Buddyzm, chrześcijaństwo, etyka platońska – wszystkie te filozofie mają wspólny rdzeń: empatię i głębokie przejęcie się okrucieństwem.
W powieści czas przeszły wraca po to, by zrozumieć teraźniejszość.
Napisać o depresji książkę, która nie jest depresyjna – oto nie lada sztuka.
Utwory grają z naszymi skojarzeniami, pokazują niespodziewane konteksty, a czasem zaskakują niespodziewaną medytacją nad czasem, szczęściem czy awangardą.
Poezja Kawafisa z Aleksandrii końca XIX i początku XX w. dobrze zakorzeniła się w polszczyźnie – przede wszystkim dzięki przekładom Zygmunta Kubiaka.
To już druga w krótkim czasie książka Joanny Rudniańskiej – po powieści „Sny o Hiroszimie” dostajemy zbiór znakomitych opowiadań „RuRu”.