Jak naprawić świat w dobie wojen i globalnej niepewności? – to temat wielu filmów w Cannes. Także nagrodzonego Złotą Palmą „Fjordu” Cristiana Mungiu. Paweł Pawlikowski po raz drugi wyjechał z festiwalu z nagrodą za reżyserię.
Zszywałam wspomnienia ludzi kawałek po kawałku – mówi o kręceniu nowego filmu „Romería” hiszpańska reżyserka Carla Simón.
Paweł Pawlikowski odniósł spektakularny sukces, jego najnowszy film wzbudził zachwyt w Cannes. W sobotni wieczór jego „Fatherland” nagrodzono za najlepszą reżyserię. Ex aequo z Javierem Ambrossim i Javierem Calvo za „The Black Ball". Złotą Palmę zdobył „Fjord" Cristiana Mungiu.
To powinien być samograj – dwójka uwielbianych bohaterów i świat, w którym możliwości kreacji są właściwie nieograniczone. Co może pójść nie tak? Jak się okazało, całkiem sporo.
Premier Węgier odwiedził Polskę; groteska na maturze; co z wojskami USA w Polsce; NFZ dla zwierząt?; nowy Almodóvar pulsuje emocjami – relacja z Cannes.
Najnowszy film Pedro Almodóvara to bezkompromisowe, bolesne arcydzieło autokrytycyzmu, chociaż są i tacy, co zarzucają reżyserowi, że zapętlił się we własnej biografii i po raz kolejny nakręcił tę samą opowieść.
Choć brzmi to jak jakaś abstrakcja, naprawdę trudno oderwać od tego wzrok.
„Fjord” Cristiana Mungiu to drugie po „Ojczyźnie” Pawlikowskiego poważne dzieło zaprezentowane w konkursie głównym festiwalu. Mądre, poruszające, zmuszające do wyjścia poza strefę komfortu i przyjrzenia się światopoglądowym wojnom z chłodnym dystansem.
Kameralny dramat sensacyjny „Paper Tiger” Nowojorczyka Jamesa Graya reprezentuje w tym roku nieobecne w konkursie głównym Hollywood, a jego gwiazdorska obsada – z Adamem Driverem i Scarlett Johansson – ma rekompensować ten brak.
Wysokie oczekiwania związane z premierą „Historii równoległych” Asghara Farhadiego nie uchroniły tego filmu przed lawiną całkowicie zasłużonych druzgocących ocen.
Współpracował z Krzysztofem Kieślowskim przy kilkunastu filmach, za scenariusz do „Trzy kolory: czerwony” otrzymał nominację do Oscara. Był prawnikiem i senatorem. O śmierci Krzysztofa Piesiewicza poinformowała marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska.
79. edycja canneńskiego festiwalu zapowiada się na mocną manifestację niezależnego kina autorskiego. Z oryginalnymi polskimi akcentami, których będzie nadspodziewanie dużo.
Film jest jednocześnie uniwersalny i osobisty – niepostrzeżenie odchodzi od małego realizmu na rzecz poetyckiej, surrealistycznej wizji.
Uznałam, że niektóre zeznania są tak drastyczne, że oglądający tego nie zniosą – mówi ukraińska dokumentalistka Alisa Kovalenko, autorka filmu „Ślady”, pokazywanego na Millennium Docs Against Gravity.
Pogrzeb posła Łukasza Litewki; Andrzej Poczobut wreszcie na wolności; czterej europosłowie prawicy pozbawieni immunitetów; ZEA wycofuje się z OPEC; środowisko filmowe oskarża Joannę Kos-Krauze o nadużycia.
Reportaż Magdaleny Rigamonti opublikowany w Onecie uderza w fundamenty wizerunku Joanny Kos-Krauze – artystki dotąd kojarzonej z kinem misyjnym, empatią i walką o prawa wykluczonych. Środowisko rzekomo niczego wcześniej nie wiedziało.
Teraz, gdy każdy jest manipulowany przez swój własny algorytm, wspólne zrozumienie zanikło. Nie istniejemy już w tym samym świecie – mówi Tobias Lindholm, duński filmowiec, autor m.in. serialu „Dochodzenie”.
Teraz mi się śni, że wykluczają mnie z Comédie-Française. Powracający motyw odrzucenia. Nie potrafię tego wytłumaczyć – mówi Andrzej Seweryn, aktor, reżyser i dyrektor teatru, świętujący 80-lecie urodzin.
Decyzja o realizacji „Pianisty” nie była przypadkowa. Polański zawsze brał pod uwagę nakręcenie okupacyjnego horroru, nie mógł jednak znaleźć właściwego tematu ani odpowiedniego materiału. Krytycy w Polsce początkowo mieli z tym filmem problem.
Wiele scen czerpie dynamikę z poetyckich fantazji, w których wyczuwa się lepką atmosferę rodzącego się pożądania lub dziecięcych lęków, co skutkuje olśniewającymi, a niekiedy trudnymi do wytrzymania obrazami.
Niekiedy rozmawiam z tym lustrzastym gościem: dobra facet, trzymaj się, tylko uważaj na siebie. Nie mam do niego pretensji specjalnie, chociaż nieraz należałoby go opierniczyć – mówi aktor filmowy i teatralny Marian Dziędziel.
„Nagi instynkt” sprawił, że wielu dorosłych widzów poczuło się bardzo nieswojo, odkrywając w nim swoje głęboko skrywane obsesje. Co ten mroczny thriller erotyczny znaczy w czasach #MeToo i czwartej fali feminizmu?
Pełen rozmachu film w bezpretensjonalny sposób mówi o chorobie, na jaką zapadła Brazylia, ale też o świecie często zapominającym o swoich winach.
Wraz z twórcami wystawy „Wajda. W stulecie urodzin” zaglądamy do archiwum niezrealizowanych pomysłów filmowych urodzonego 100 lat temu reżysera.
Państwo torturowało i zabijało obywateli. Dopiero jak to ustalimy, możemy się zastanawiać, jak ludzie to przeżywali. I o tym staram się robić filmy – mówi brazylijski reżyser Kleber Mendonça Filho, autor nominowanego do Oscara „Tajnego agenta”.
Grający główną rolę Ryan Gosling to aktor, który niemal automatycznie budzi zaufanie. No i z Rockym tworzą naprawdę niezapomniany duet.
Sercem intymnego, wizjonerskiego dramatu rodzinnego osadzonego w dystopijnym mieście we Francji jest tajemniczy wirus przypominający AIDS, który zamienia swoje ofiary w marmurowe posągi.
Wolę pracować w strefie niepewności i buntu, niż powielać schematy – mówi Gore Verbinski, reżyser filmu „Baw się dobrze i przeżyj”.
Katarzyna Czajka-Kominiarczuk i Jakub Demiańczuk w rozmowie z Januszem Wróblewskim próbują przeanalizować, co tak naprawdę mówią oscarowe werdykty.
Wydawany przez POLITYKĘ miesięcznik „Wiedza i Życie” kończy właśnie 100 lat. I jest najstarszym czasopismem w Polsce. Jego losy pokazują, jak zmieniało się miejsce nauki w społeczeństwie. Dziś, w czasach internetowych kłamstw i kryzysu rozumu, „Wiedza i Życie” jest wciąż potrzebna.
Na Oscary można psioczyć, ale nadal są punktem odniesienia, ekscytują, dzielą i z różnym skutkiem próbują wyjść naprzeciw oczekiwaniom. „Jedna bitwa po drugiej” stoczyła zwycięską batalię z „Grzesznikami”.
„Jedna bitwa po drugiej” czy „Grzesznicy”? Timothée Chalamet czy Leonardo DiCaprio? Typujemy oscarowych faworytów w najważniejszych kategoriach.
Mądre, empatyczne kino z dojrzałymi kreacjami młodych aktorów, bez łatwych diagnoz.
Desperacja podszyta rozpaczą rzadko bywa tak atrakcyjna w oglądaniu.
O wieloletniej przyjaźni z Andrzejem Wajdą na planie i poza nim, tęsknocie i spadku po polskich wieszczach Januszowi Wróblewskiemu opowiada Daniel Olbrychski.
Na stulecie urodzin wybitnego polskiego reżysera przypominamy 10 najważniejszych i najgłośniejszych scen z jego filmów.
Film o obsesji kontroli, „Dobry chłopiec” drażni i rodzi wiele pytań, poczynając od starego jak świat: „Czy cel uświęca środki?”.
Fajnie czasami włożyć kij w mrowisko i zobaczyć, co się wydarzy – mówi reżyserka Emi Buchwald, laureatka Paszportu POLITYKI w kategorii film.
Trzygodzinne, kinomaniackie „Zmartwychwstanie” jest przykładem hipnotyzującego, hermetycznego dzieła, ale na swój sposób wciągającego. Przytłaczające wizualnie widowisko wygląda na oszałamiający kolaż gatunkowych konwencji.
Dekada na dobre ukształtowanego rynku komiksowego w Polsce.
Solidny, intelektualny thriller, którego stawką jest nie tylko honor i godność, ale i przyszłość ojczyzny oraz Europy.
24/7, czyli zapraszamy na stale aktualizowane strony polityka.pl, na nasze blogi i podkasty
76. edycja Berlinale wywołała poruszenie i protesty oficjalnym odcięciem się od polityki. Zajmowała się jednak polityką i nagradzała filmy mówiące o cenie wolności.
Pierwsze posiedzenie Rady Pokoju; były książę aresztowany; apel premiera Tuska ws. Iranu; Nawrocka druga w sondażu; finisz festiwalu w Berlinie.
Trzyodcinkowy dokument „Doda” pokazuje, jak era gwiazd kultury zmieniła się w erę celebrytów. Robi to w sposób przekonujący, czasem fascynujący, ale też kiczowaty i niestety mocno stronniczy.
Dlaczego w XXI w. potrzebujemy opowieści o XVIII-wiecznej mistyczce, którą zwolennicy ogłosili żeńskim Chrystusem? Odpowiedź przynosi nietypowy musical „Testament Ann Lee”, o którym opowiadają „Polityce” jego twórczynie.
W pokazywanym na Berlinale tureckim filmie Emina Alpera udało się podnieść temat ludobójstwa do wymiaru uniwersalnego. To chłodna, precyzyjna przypowieść o tym, jak rodzi się przemoc absolutna — i dlaczego tak łatwo znajduje uzasadnienie w religii, lokalnej tradycji i poczuciu krzywdy.
Minimalistyczna tragikomedia o rozliczaniu irańskiej dyktatury ma wymiar ponadczasowego moralitetu.
Hania Rani zrozumiała ten film głębiej niż ktokolwiek – mówi norweski reżyser Joachim Trier, autor „Wartości sentymentalnej”, nominowanej w dziewięciu kategoriach do Oscarów.
Powiedzieć, że ten film jest miejscami gorzko zabawny, to nic nie powiedzieć.