Recenzja książki: Miljenko Jergović, „Psy nad jeziorem”
Literatura pełną gębą.
Literatura pełną gębą.
Tym razem dostajemy nie powieść, tylko zbiór opowiadań.
Rudnicki zawsze wyłowi z życiorysu jakąś perełkę i, po uprzednim oszlifowaniu, zaprezentuje ją czytelnikowi jako scenkę rodzajową.
Jest to książka w dużej mierze o czytaniu, bo przekład jest najintymniejszym rodzajem czytania.
Do czytelnika należy decyzja, czy na pewno chce do chatki autora zaglądać.
Zwykłe życie (i śmierć) jest tu najważniejsze, i dobrze.
Nie sprawdza się ani jako historia fantastyczna, ani jako metaforyczna opowieść o współczesności.
Gdyby zapytać, co jest najistotniejszym znakiem wielkości Johna Coltrane’a, odpowiedzi byłyby różne.
Nazwisko Barbary Piaseckiej Johnson, żony Sewarda Johnsona, właściciela gigantycznej firmy kosmetycznej, było na ustach wszystkich, kiedy pokazywała w Polsce swoją kolekcję sztuki czy wspierała opozycję, a potem rozmaite polskie przedsięwzięcia.
Literatura chyba nie może zrobić z czytelnikiem więcej.
Książka Napiórskiej to tylko i aż ciekawostka.
Racjonalne zestawienia danych nie wystarczą do zmiany stosunku do migrantów, jeśli nie zmieni się język.
Na początku kadencji Donalda Trumpa można się tylko zastanawiać, jak w przyszłości poradzi sobie z nią literatura.
Iwaszkiewicz potrzebował piękna, żeby żyć. Błeszyński sprawiał, że to piękno na progu starości znowu się pojawiło.
W 2015 r. ludzie wciąż wspominają stalinowskie czystki, nie opuścili jeszcze kołchozu, lękają się władzy i zmarłych, których bezimienne groby znaczą ziemie byłego ZSRR. Mundur i broń w dalszym ciągu stanowią tu prawo.
To jest książka o książce jako przedmiocie. O tym, jak kodeks, czyli książka w formie, jaką znamy, wyparła zwoje pergaminu.
Żyjemy zwykle w porządku chronologicznym. Jeśli więc autor biografii przetasowuje przód z tyłem, to musi mieć ważny powód.
Zbiór Dunina-Wąsowicza jest pełen perełek, spotykają się tu pisarze z różnych stron ideologicznych, literatura wagonowa sąsiaduje z poezją.
Książka opowiada o kobietach w sztuce i nowojorskiej bohemie, a także o żonach i matkach.
Komu mogło zależeć na zniszczeniu zapisków, które mogłyby być pomocne w ściganiu wojennych zbrodniarzy?