Czyta się te listy ze wzruszeniem i z poczuciem obcowania z pięknymi ludźmi. Działają jak odtrutka na złe czasy.
Jerzy Jarniewicz wydał nostalgiczną książkę o tak zwanej kontrkulturze, globalnym ruchu antysystemowym lat 60. Nostalgiczną, co nie znaczy bezkrytyczną.
Tym razem zamiast sążnistego kryminału otrzymaliśmy po prostu powieść obyczajową, która czasem zahacza o komendę policji, ale nigdy nie zostaje tam na długo.
Nowa książka Marcina Świetlickiego jest zimna, ponura i świetna.
Wielki gracz i wielki konformista. Zmarł w styczniu 1989 r., zdążył jeszcze w PRL.
Trudno napisać powieść wojenną, która byłaby melodramatem i jednocześnie serio stawiała pytania moralne. Kettu – młodej fińskiej autorce – w pełni się to udało.
Wallace przywraca miejsce powagi w kulturze. Ale jest też po stronie czarnego humoru. Takiej mieszanki nie znajdziemy u żadnego innego pisarza.
Autor z kpiną, humorem i subtelnością ilustruje krzywdy, sygnalizuje trywialność cierpienia, które, ponieważ jest powszechne, nie obchodzi już nikogo.
Obiecujący prozatorski debiut jednego z najbardziej obiecujących polskich poetów.
Opowieść o życiu złamanym przez wykluczenie.
To nie jest nowy Houellebecq, najnowszy z tekstów pochodzi z 2008 r. Są tu felietony, recenzje, wywiady, odpryski, których nie włączył do swoich powieści.
Przedstawione w książce zespoły Lemmy’ego – Hawkwind i Motörhead – to zupełne zaprzeczenie mitu młodzieńczej przyjaźni i lojalności, w co tak chętnie chcieliby wierzyć fani.
Jeszcze w tym samym roku po znakomitym pierwszym tomie trylogii Virginie Despentes o Vernonie Subutexie pojawił się oczekiwany tom drugi. I okazało się, że nie zawsze jest sens dawać bohaterowi drugie życie.
Świetna praca pod względem artystycznym i niebanalna, jeśli chodzi o stronę techniczną.
Marek Krajewski wraca do Breslau i do swego ulubionego bohatera Eberharda Mocka.
To literatura piękna sensu stricto! Jest intryga, miłość i zdrada.
Choć w literaturze dobry warsztat pozwala na wszystko, to nie zawsze warto.
Literackie śledztwo Cílka czyta się po trosze jak kryminał, po trosze zaś jak kapitalną literaturę psychologiczną.
Kontemplacja zwyczajności co raz ociera się o banał.
Autorka bogato kreśląc tło społeczno-kulturowe czterech dekad Nowego Jorku, demaskuje jego pozorne zaangażowanie.
