Od XVII w. w obydwu księstwach rumuńskich umacniały się wpływy greckie, zarówno w sferze eklezjalnej, jak i świeckiej. Kulminacja nastąpiła w kolejnym wieku określanym jako epoka fanariocka. Po złych doświadczeniach z wojewodami wywodzącymi się z miejscowych elit (Cantemir, Brâncoveanu), którzy szukali protekcji u cara Rosji i u Habsburgów, Wysoka Porta osadziła na tronie Greków z Fanaru, chrześcijańskiej dzielnicy Konstantynopola. Przez ponad sto lat (1711/16–1821) w Bukareszcie i Jassach rządziło 31 wojewodów będących przedstawicielami jedenastu rodów fanariockich; niektórzy byli mianowani wielokrotnie (np. Konstantyn Mavrocordat sześć razy na Wołoszczyźnie i cztery razy w Mołdawii).
Pomocnik Historyczny
„Dzieje Rumunów”
(100227) z dnia 11.11.2024;
Dzieje Rumunów;
s. 40