Jednym z warunków rosyjskiego ataku na państwo NATO jest sprawienie, by nie było reakcji sojuszników. Najlepiej, żeby przyszła ofiara po prostu wystąpiła z Sojuszu.
Co dalej z Iranem, czy Stany Zjednoczone mają strategię walki na Bliskim Wschodzie, kiedy Donald Trump uzna konflikt za zakończony? O tym – i nie tylko – w najnowszym odcinku „Świata na zakręcie” rozmawiają Mateusz Mazzini i Agnieszka Lichnerowicz.
Rosyjska Marynarka Wojenna jest mało sprawna i odgrywa niewielką rolę w działaniach na Ukrainie poza odpalaniem pocisków manewrujących. Mimo to lekceważyć jej nie można.
W Polsce mają być produkowane ukraińskie haubice 2S22 Bohdana kal. 155 mm. Głównie na potrzeby Ukrainy, ale może byśmy sami je zamówili?
Na Zachodnim Brzegu nie ma ani systemu ostrzegania, ani schronów. Palestyńczycy obserwują tę nie swoją wojnę z rezygnacją. – Znaleźliśmy się w pułapce między jednymi a drugimi – mówią.
Nowym Najwyższym Przywódcą Iranu zostanie syn Alego Chameneiego Modżtaba. Donald Trump nie powinien wybrzydzać. Gorzej z Irańczykami.
Na Oceanie Indyjskim amerykański okręt podwodny posłał na dno irańską fregatę „IRIS Dena”. Dlaczego Kreml nie decyduje się na podobny krok wobec statków zmierzających do Odessy?
Kristi Noem, sekretarz amerykańskiego Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego (DHS), odpowiedzialnego m.in. za realizację programu aresztowań nielegalnych imigrantów, straciła stanowisko.
Polska to dla Francji najważniejsza zapora. Choć jej atomowy parasol to jeszcze nie NATO Nuclear Sharing, jedno nie wyklucza drugiego.
Odpowiedzią Iranu na izraelsko-amerykański atak – na władze, system państwowy i zasoby wojskowe – wydaje się coś na kształt „wojny totalnej” stosowanej punktowo, lecz z niespotykanym wcześniej rozmachem. To wykorzystanie strategii, zasobów i naturalnych przewag, które mogło zaskoczyć agresorów i może tragicznie zaskoczyć świat.
W krótkim oświadczeniu premier Pedro Sanchez stwierdził, że „hiszpańska pozycja względem tego konfliktu zamyka się w trzech słowach: „nie dla wojny”. W wersji oryginalnej słowa były cztery, „no a la guerra”.
Nikt nie chce zestrzelić własnego samolotu, czego wyrazem jest ukuty w USA oksymoron „friendly fire” – przyjacielskie ostrzelanie. Brzmi dziwnie, ale zostało przeniesione do żargonu wojskowego NATO. Ostatnio mieliśmy z tym do czynienia w czasie wojny na Bliskim Wschodzie.
Bliscy współpracownicy amerykańskiego prezydenta Donalda Trumpa zapowiadają, że reżim w Hawanie zostanie wkrótce zneutralizowany. Na wyspie spada poparcie dla władz, ale rośnie wiara w pokojowe negocjacje.
To jedna z moich najbardziej nietypowych podróży do Izraela. Przez Egipt, z przygodami, do Ejlatu – gdzie na dzień dobry wyją syreny alarmu bombowego.
Berlin tłumaczy amerykański atak na Iran. Paryż oferuje europejskim sojusznikom współpracę w zakresie odstraszania atomowego jako uzupełnienie amerykańskiego parasola. Hiszpania sprzeciwia się prezydentowi USA.
Zestrzelenie trzech amerykańskich F-15E Strike Eagle w Kuwejcie pokazuje jedno: w warunkach masowego użycia dronów systemy obrony powietrznej po prostu się gubią.
Każdy, prawnik czy nie prawnik, czuje, że sprawiedliwe jest prawo do obrony. Stąd nie mamy najmniejszego problemu z oceną wojny, jaką Rosja prowadzi przeciwko Ukrainie. Ale czy USA miały prawo zaatakować Iran?
Amerykańsko-izraelska wojna z Iranem, która zaczęła się w sobotę, jest znakiem nowych czasów, w których żyjemy.
Wojna, na którą zdecydował się Trump, nie jest wojną „sprawiedliwą”, nie z konieczności, lecz z wyboru. A jako taka musi być oceniana według uniwersalnych kryteriów etycznych i prawnych
Sąsiedzi Iranu znad Zatoki Perskiej – którą nazywają Arabską – znaleźli się między amerykańskim młotem a kowadłem irańskiej obrony. Są w trudnym położeniu. Trwająca od soboty wojna wiele z ich mocy przekuła w słabości.
W pierwszym wywiadzie od wybuchu wojny Donald Trump zapowiedział w CNN, że największa fala ataków na Iran dopiero nadchodzi. Tymczasem Czerwony Półksiężyc informuje o 555 ofiarach amerykańskich i izraelskich nalotów.
Gisèle Pelicot rok po procesie, w którym sądzono jej 51 gwałcicieli, udziela wywiadów, pozuje dla „Vogue’a”. A do księgarń trafiła jej autobiograficzna opowieść „Et la joie de vivre” o… radości życia.
W połączonej operacji siły izraelsko-amerykańskie wzięły na cel przywódców politycznych i wojskowych Iranu. Oznacza to uderzenie nie tylko w zasoby ekonomiczne i wojskowe, ale w centrum decyzyjne wroga z jego liderami na czele. To ważny sygnał dla innych wrogów USA i NATO.
Wokół skuteczności lotnictwa i innych środków napadu powietrznego narosło wiele mitów. Czy naprawdę są w stanie sparaliżować państwo, niszcząc cele strategiczne? Odpowiedzi dostarczają doświadczenia Ukrainy.
Sam fakt, że upadek irańskiego reżimu w ogóle wchodzi w grę, jest dla chińskich komunistów niepokojący. Analogie są nachalnie bliskie. A nastrój takich rewolt bywa wysoce zaraźliwy.
W Izraelu są pierwsze ofiary śmiertelne. Wciąż nie wiadomo, jak ta wojna się skończy, ale wszyscy coraz bardziej odczuwają jej skutki na własnej skórze.
Po zabiciu najwyższego przywódcy reżimu dominują komentarze, że to ostateczny koniec tego, co Ruhollah Chomejni rozpoczął w 1979 r. Ale przyszłość wcale nie musi być dla Iranu optymistyczna.
Rosja widzi, że po Syrii i Wenezueli celem USA jest kolejny jej „sojusznik”. Ale nie będzie ginąć za Iran, a sytuację na Bliskim Wschodzie spróbuje wykorzystać do lewarowania swoich interesów.
Bombardowanie Iranu było zmasowane i pierwszy raz na dużą skalę zostało przeprowadzone w całości samolotami trudno wykrywalnymi, nie licząc pojedynczych bombowców B-2A. Jak wykorzystać tę wiedzę w konflikcie z Rosją?
20 lutego Polska zakończyła procedurę wycofywania się z konwencji ottawskiej z 1997 r., zakazującej użycia, składowania i produkcji min przeciwpiechotnych. Jak takie miny są używane w Ukrainie?
Donald Trump długo straszył Iran wielką amerykańską armadą, ale w pierwszych godzinach do boju ruszyło głównie izraelskie lotnictwo. Amerykańskie bombowce strategiczne mogą się jednak nad Iranem pojawić w kolejnych falach nalotów.
Zarządzona przez Trumpa inwazja przeczy jego zapewnieniom, że nie będzie wszczynał nowych wojen, chyba że w obronie żywotnych interesów USA. Większość ekspertów uważa, że Iran mu nie zagrażał.
Rozpoczęła się amerykańsko-izraelska ofensywa przeciwko reżimowi w Teheranie. Zdecydowana większość ekspertów nie jest zdziwiona atakiem, ale podkreśla, że najprawdopodobniej czeka nas ogromny chaos.
W najnowszym odcinku wideokastu „Świat na zakręcie” Agnieszka Lichnerowicz podejmuje najgorętszy temat ostatnich dni: atak USA i Izraela na Iran. Jej gościem jest Krzysztof Strachota, analityk z Ośrodka Studiów Wschodnich (OSW).
Dziś rano Izrael rozpoczął operację o kryptonimie „Ryczący Lew” z udziałem wojsk USA. Cel: obalenie reżimu w Iranie. Jeśli to się nie uda, Bliski Wschód może pogrążyć się w chaosie.
Samoloty wciąż tu dolatują, choć żeby wrócić, muszą tankować w Meksyku. Na prowincji nie ma prądu, a w Hawanie podświetlone są nawet pomniki. Kuba jest złożonym przypadkiem.
Izrael i Stany Zjednoczone rozpoczęły zapowiadaną od kilku tygodni, choć wstrzymywaną rozmowami, operację zbrojną. Według oficjalnych oświadczeń Waszyngtonu i Tel Awiwu uderzenia mają uprzedzić pozyskanie przez Iran zdolności mogących zagrozić Izraelowi i USA, ale celem wojny może być zmiana władzy w Iranie.
W prowadzonym od 28 lutego przez amerykańsko-izraelskie siły zintensyfikowanym ostrzale celów w Iranie zginęło ponad 1,3 tys. osób. Teheran w atakach odwetowych ostrzeliwuje 12 państw regionu.
Groźniejsze od wszelkich armii, umocnień i sojuszy są nasze własne umysły. Jeśli wojna informacyjna do nich przeniknie – to po nas.
Dla twórców (i pośrednio odbiorców) nie są to dobre wieści. W zasadzie sytuacja przypomina tę z filmu „Obcy kontra predator” – ktokolwiek wygra, my przegramy.
Pakistan oskarża afgańskich talibów, że udzielają schronienia bojownikom, którzy prowadzą kampanię samobójczych ataków terrorystycznych wymierzonych w pakistański rząd. Ich sprawcami też są talibowie, tyle że pakistańscy.
Guru niemieckich konserwatystów Hans-Werner Sinn wzywa kraje unijne, aby połączyły swe armie i poddały je wspólnemu dowództwu. Przekonuje, że to nie utopia, a konieczność.
Trump złośliwie przekręca jego nazwisko na „Newscum” – „nowa szumowina”. Kogoś takiego jak Gavin Newsom Demokraci nie mieli od czasów Clintona i Obamy.
Dlaczego Europa, choć nie musi, kapituluje przed amerykańskimi big techami i czym to nam grozi – wyjaśnia Marietje Schaake, badaczka cyberbezpieczeństwa i była europosłanka.
Zakończyły się negocjacje USA z Iranem; Kuba ostrzelała amerykańską motorówkę; Sikorski wygłosił exposé; regulacja najmu; AI planuje atak jądrowy?
W niemal dwugodzinnym przemówieniu Donald Trump wychwalał domniemane sukcesy pierwszego roku swojej drugiej kadencji. Najdłuższe w historii orędzie miało być odpowiedzią na pogarszające się sondaże i rosnące niezadowolenie Amerykanów.
Ukraina nie ustrzegła się błędów, które na szczęście nie były katastrofalne. Warto je poznać – w razie gdybyśmy znaleźli się w podobnej sytuacji.
Poza ciężkimi błędami politycznymi do niepowodzenia Rosjan na początkowym etapie wojny przyczyniły się kardynalne błędy na płaszczyźnie militarnej – na poziomie operacyjnym i taktycznym.
To niemal cud, że przez cztery ostatnie lata Ukraińcy nie ulegli, ale z drugiej strony Moskwa popełniła wiele fatalnych błędów, które ciągną się za nią do dziś.
Dzięki zimowym igrzyskom tłumy kibiców poznały, co to Mediolan – najnowocześniejsze z włoskich miast. I najbardziej niewłoskie.