Karol Nawrocki wymierzył cios w plany obronne Polski i całej Unii Europejskiej. To sygnał, jak widzi polskie bezpieczeństwo i programy zbrojeniowe – wbrew europejskim trendom i realiom. Ten sprzeciw może być groźny nie tylko dla Polski.
Nawrocki eskaluje starcie i usiłuje ustawić rząd w narożniku przed zadaniem ostatecznego ciosu. Margines do kompromisu wydaje się już wąski, a weto coraz bardziej prawdopodobne.
Firmy z USA, przy wsparciu Waszyngtonu, nie tyle walczą z programem SAFE, ile przypominają Polsce o „liście obietnic” dalszych zakupów. Część z nich to niespełnione zapowiedzi poprzedniego rządu, część – naturalne uzupełnienie już kupionego sprzętu z USA. Reszta wynika z ewolucji prowadzenia wojny – na wzór amerykański.
Odpowiedzią Iranu na izraelsko-amerykański atak – na władze, system państwowy i zasoby wojskowe – wydaje się coś na kształt „wojny totalnej” stosowanej punktowo, lecz z niespotykanym wcześniej rozmachem. To wykorzystanie strategii, zasobów i naturalnych przewag, które mogło zaskoczyć agresorów i może tragicznie zaskoczyć świat.
W połączonej operacji siły izraelsko-amerykańskie wzięły na cel przywódców politycznych i wojskowych Iranu. Oznacza to uderzenie nie tylko w zasoby ekonomiczne i wojskowe, ale w centrum decyzyjne wroga z jego liderami na czele. To ważny sygnał dla innych wrogów USA i NATO.
W Polskę poszły obrazy supernowoczesnego sprzętu do zamówienia za gigantyczne sumy i to od zaraz, po niższych kosztach od kredytów zaciąganych przez PiS. I wydawanych głównie w Polsce – całej Polsce, a nie tylko w wyborczych bastionach prawicy.
Donald Trump długo straszył Iran wielką amerykańską armadą, ale w pierwszych godzinach do boju ruszyło głównie izraelskie lotnictwo. Amerykańskie bombowce strategiczne mogą się jednak nad Iranem pojawić w kolejnych falach nalotów.
Izrael i Stany Zjednoczone rozpoczęły zapowiadaną od kilku tygodni, choć wstrzymywaną rozmowami, operację zbrojną. Według oficjalnych oświadczeń Waszyngtonu i Tel Awiwu uderzenia mają uprzedzić pozyskanie przez Iran zdolności mogących zagrozić Izraelowi i USA, ale celem wojny może być zmiana władzy w Iranie.
Karol Nawrocki zapowiedział w środę serię inicjatyw i przedstawił listę uwag do polityki MON i wojska. Szykuje się przynajmniej przeciąganie liny, a może i polityczna wojna o wojsko.
Niemiecki kanclerz i francuski prezydent przedstawili już nie wizje, a konkretne plany na odnowienie geopolitycznej pozycji Europy. I nagle wyciągnął do nich rękę amerykański sekretarz stanu. Nikt jednak nie jest pewien, czy to chwilowe odprężenie, czy trwałe odnowienie przymierza.
Donald Trump został określony mianem największego szkodnika dla europejskiego ładu bezpieczeństwa, zanim jego ludzie tu dotarli. Czy to przyniesie kolejną transatlantycką burzę z piorunami, która jeszcze mocniej skłóci sojuszników i osłabi NATO?
Od 2030 r. czterogwiazdkowy generał z Polski stanie na czele regionalnego sztabu mającego bronić wschodniej flanki NATO. To wynik ustaleń, w ramach których Europejczycy biorą większą odpowiedzialność za obronę kontynentu. Także personalnie.
Rząd chce, by w tym tygodniu z Sejmu wyszła ustawa, która utworzy fundusz umożliwiający Polsce skorzystanie z gwarantowanych przez Brukselę pożyczek na zbrojenia. I akurat teraz zastrzeżenia do SAFE ma prezydent, a eskalują je politycy PiS.
Jeśli zatrzymany urzędnik posiadał najwyższe poświadczenia bezpieczeństwa, mógł mieć dostęp do najtajniejszych dokumentów planistycznych Polski i NATO. Przekazanie takiej wiedzy Moskwie wyrządziłoby wielkie szkody w kluczowym okresie dostosowywania się państwa do realiów rosyjskiej agresji.
Najpierw pojawią się „niewidzialne” bombowce, potem równie trudne do namierzenia pociski manewrujące i drony. Amerykański arsenał jest przygotowany na drugie starcie z Iranem, ale przygotowany może też być Iran. Czy Donald Trump jest gotowy na coś więcej niż nalot?
Polska wybrała system zwalczania dronów, który ma nam oszczędzić kosztów, ale sam pochłonie miliardy. Trzeba przyznać, że zagrożenie z Rosji podziałało mobilizująco.
Zapowiedź Sztabu Generalnego o zmianie polskiej „doktryny wojennej” z defensywnej na ofensywną została przyjęta z entuzjazmem, ale też obawą. „Długie miecze”, których jeszcze nie mamy, wymagają „grubych tarcz”, których też brak.
Kłamstwa Trumpa na temat NATO rozwścieczyły sojuszników. Pomimo spuszczenia z tonu w kwestii grenlandzkiej potwierdzają, że nie ceni Sojuszu, ma wrogie podejście do Europy i może zaatakować znowu.
Wygrana Europy, NATO czy Trumpa? Krok wstecz znad przepaści, nad którą stanął transatlantycki sojusz, to chwilowy sukces. Przyszłość relacji z Trumpem zależy od siły Europy, nie tylko w sporze o Grenlandię.
Symboliczne europejskie wojska nie mają strzelać do Amerykanów, ale pokazują zdolność do natychmiastowej mobilizacji w bezprecedensowym kryzysie. To znak solidarności na tle transatlantyckiego zwątpienia.
Donald Trump mówi, że Ameryka nie potrzebuje NATO, w Europie słychać, że Stany Zjednoczone z sojusznika stały się wrogiem. A Putin patrzy z zadowoleniem, jak transatlantycki sojusz pęka, nawet bez wojny z Rosją.
Nie wolno nawet myśleć, że wkrótce będzie można odpuścić obronne zbrojenia w Polsce i wzmacnianie sojuszy w Europie. Zwłaszcza że rola USA staje się niepewna.
To mogło być drugie użycie tej nowatorskiej rakiety przez Rosję przeciwko Ukrainie, ale pierwsze w bezpośrednim sąsiedztwie naszych granic. Rosja nadal jednak nie odważyła się przetestować Oriesznika w starciu z Patriotami.
Stany Zjednoczone zaczęły operację przejęcia rosyjskiego tankowca z floty cieni, który wymknął się z blokady morskiej Wenezueli – podały CBS i BBC. Nieprzewidywalność Donalda Trumpa i siłowe podejście USA do rozwiązywania problemów w końcu bezpośrednio dotknęły Rosję.
„Siły specjalne to narzędzie oddziaływania politycznego, w tym przypadku precyzyjnie zastosowane” – mówi „Polityce” porucznik rezerwy Mariusz Urbaniak. Czy polski GROM wykonałby je tak samo?
Czy operacja wojskowa przeciwko Wenezueli to straszak, czy prezent dla Władimira Putina i Xi Jinpinga? Sytuacja wyznaczana „doktryną Trumpa” jest dość prosta: tam, gdzie sięga twoja obezwładniająca siła wojskowa, tam sięga twoja strefa wpływów.
W najbliższych tygodniach lub miesiącach Ukraina może być zmuszona do dokonania wyborów najbardziej bolesnych w swojej historii. Obserwując zmagania Kijowa z kosztem zakończenia wojny, warto pamiętać o strategii wyjścia, granicach Europy i zdolnościach sojuszy.
Muszą być wielkie i najlepiej złote, choćby z nazwy. Projekty obronne, którym patronuje Donald Trump, to pomieszanie jego fascynacji, realnych potrzeb USA i lizusostwa wojskowych planistów.
Nie będzie niszczyciela czołgów, brak wieści o śmigłowcach na nowe fregaty, wszelki słuch zaginął po obiecanych przez PiS setkach HIMARS-ów. Zbrojenia generalnie idą naprzód, ale niektóre projekty pobłądziły.
Niemcy znacznie wyprzedziły inne kraje Europy w wydatkach obronnych i inwestują w uzbrojenie przydatne całemu NATO. Za trzy lata mają w rok wydawać tyle, ile cała Unia przewidziała na 40-letni program SAFE. Siła gospodarcza Niemiec ma się przełożyć na militarną, która może być użyta także w obronie Polski.
Niektórzy wciąż nie wyszli z szoku i niedowierzania, inni już adaptują się do nowej rzeczywistości. Są też tacy, którzy w dzielącej Europę doktrynie USA upatrują nadziei. Ta historia się przecież powtarza, tylko że na rympał, z właściwą Trumpowi bezceremonialnością.
Doktryna Trumpa nie zawiera konkretnych rozwiązań, za to przesycona jest chciejstwem i ideologią. Jedno sygnalizuje wyraźnie: Ameryka będzie zajmować się sobą, a nie światem. Ten ma się jej podporządkować.
Amerykańskie kołowe transportery opancerzone zasypią zapewne lukę między potrzebami i ambicjami a zdolnościami produkcyjnymi polskiego przemysłu. I ceną jego wyrobów. Takich „gap fillerów” mamy w siłach zbrojnych coraz więcej.
Polska zdecydowała się na zakup trzech okrętów podwodnych od Szwecji, ale przede wszystkim na strategiczne partnerstwo z krajem o pokrewnych poglądach. To będzie test dla obu stron.
Plan dotyczy Ukrainy i Rosji, ale może się odbić na NATO i Polsce. Próba zbliżenia USA i Rosji niesie ryzyko niekorzystnego ukształtowania systemu bezpieczeństwa w Europie. Na razie tempo wyraźnie zwolniło. Udało się zaciągnąć hamulec, by rozpędzona lokomotywa pokojowa Trumpa nie rozjechała Ukrainy.
Wojsko znowu otworzyło się na cywilów. Przyszli głównie starsi, organizacja musi się jeszcze poprawić. Ale niezadowolonych brak.
Amerykański lotniskowiec z blisko setką samolotów znalazł się w rejonie i pod dowództwem pozwalającym na uderzenie na Wenezuelę. Pomnaża to narzędzia presji militarnej.
Posłowie odbiorą immunitet Ziobrze?; „Wielki Bu” w Polsce; drugie podejście do KRS; szkolenia dla cywilów; Nancy Pelosi idzie na emeryturę.
Rząd stawia na przygotowanie cywili na sytuacje kryzysowe, a nie upowszechnienie szkoleń wojskowych. Tytułowa „gotowość” to oferta dobrowolnej edukacji na rzecz bezpieczeństwa, a nie przysposobienie obronne czy poligon.
Polsce i pozostałym krajom UE został mniej niż miesiąc na złożenie wniosków o finansowanie zakupów uzbrojenia z instrumentu SAFE. Tanie pożyczki gwarantowane przez Komisję Europejską mają ułatwić zakupy, ale niektórym je skomplikują. W której grupie znajdzie się Polska?
Rumuni jako pierwsi odczuli strategiczny zwrot Ameryki, ale jeśli wierzyć Donaldowi Trumpowi, w Polsce nic się nie zmieni. Tylko że amerykański odwrót z Europy może dopiero się zaczynać.
Ważni politycy wiodącej prawicowej opozycji na konwencji programowej postawili postulat obowiązkowej służby wojskowej. Gdy byli u władzy, starannie tego tematu unikali – stąd pytania o ich intencje w skądinąd ważnej dyskusji.
Inwazja rosyjskich dronów nadała nowy impuls współpracy zbrojeniowej Polski i Ukrainy. Ale kilka lat zaniedbań trudno będzie nadrobić w kilka miesięcy, a nawet tygodni, jakie zostały na skorzystanie z unijnego wsparcia. Trzeba się spieszyć.
Czy stan finansów państwa może postawić pod znakiem zapytania niektóre wydatki zbrojeniowe? W planach zakupów na najbliższe cztery lata „wydano” już prawie wszystko, co było do wydania, a spłaty zadłużenia niedługo mogą zjeść resztę. Jak się ratować?
Padła komenda „cała naprzód” w jednym z najbardziej wstydliwych, bo zaniedbanych obszarów modernizacji wojska – zakupie nowych okrętów podwodnych. Program Orka w jego obecnej odsłonie ma być czymś znacznie więcej niż wzmocnieniem marynarki.
Politycy chcieliby strzelać do każdego „ruskiego” myśliwca, ale wojskowi wolą trzymać się procedur, prawa i polityki sojuszniczej. Nie każde naruszenie granicy to atak, a strzelać należy w ostateczności.
Francuskie, niemieckie, duńskie i brytyjskie samoloty, czeskie śmigłowce, duńska fregata i wyrzutnie rakietowe z Holandii. Taki pakiet wzmocnienia obrony powietrznej w ramach „Wschodniej Straży” zadeklarowali sojusznicy Polski. Czy właśnie na nich można najbardziej liczyć?
Nieuchronne ryzyko czy blamaż? MON pośrednio przyznaje, że to nie rosyjski dron, a polska rakieta przebiła dach. Sytuacja, w jakiej znalazło się wojsko, jest na pewno bardzo nieprzyjemna, ale nie powinna nikogo zaskakiwać. Dlatego w Polsce konieczne są zmiany prawne.
Ćwiczenia najsilniejszej polskiej dywizji pokazują postęp modernizacji sprzętu, ale przede wszystkim myślenia o obronie. Najciekawsze jest to, czego nie widać.
Zapad to nasza zmora, ale przecież gorszą jest to, że Rosja prowadzi wojnę od lat. Tych ćwiczeń potrzebuje głównie po to, byśmy się jej bali. Ale my mamy teraz Żelaznego Obrońcę.